"...Otóż ja znajdowałem przyjemność w nieznacznym i długofalowym demoralizowaniu tych towarzyszek. Ich pryncypialność, ich męskie maniery i bezpłciowe mózgi działały na mnie jak czerwone płachty na flegmatycznego byka. To znaczy, nie rzucałem się do boju, jak nie przymierzając Roman Bratny, który wiele towarzyszek uprowadził z drogi cnoty. A tymi bezkompromisowymi funkcjonariuszkami, uwiedzionymi przez owego prozaika, można by było obsadzić dobrych kilka województw.
Ja nie, ja deprawowałem z wolna, oddziaływając zresztą na umysłowość ofiary, podsuwając jej różne pokusy ziemskie, wprowadzając ją permanentnie w stan niepewności ideowej..."
...sprowadzając je na ideowe manowce zawartością kolejnych kieliszków wypełnionych po brzegi produktem ówczesnego monopolu spirytusowego przedniej jakości...
"...Tak, stawiała nam opór, walczyła jak lwica, przywołała na pomoc sobie i cytaty, i autorytety wodzów, i surowe wspomnienia z lat walki. A my nic, a ja nic, wytrzeszczałem na nią swoje poczciwe, ufne oczy litewskie i ciągle dolewałem do kieliszka. A to za to, a to za tamto, a to za tego, co tu, a to za tego, co tam czuwa i nas prowadzi. Nie mogła odmówić, nie mogła okazać miękkości nam, dwuznacznym typom, niejasnym klasowo. Więc drewnianym ruchem ujmowała szklanicę powiadając: no cóż, towarzysze, wypijemy.
Co było potem, strach powiedzieć. Całowała się i piła na ty z członkami byłych reakcyjnych organizacji, rwała się do tańca na stole i zadzierała spódnicę o surowym kroju spódnic fizylierek, a później zbladła, zachwiała się i pojechała do pewnego miasta portowego nad Bałtykiem. Litościwe współpracownice wywlokły ją gdzieś na powietrze i cuciły do rana..." - źródło j.w.
...co mogę tylko skwitować nostalgicznym "...ech !..("...gdzie dziewczyny z tamtych lat, czas zatarł ślad...")" ...
...skazany na publiczne oglądanie "zadzierania kiecki" z własnej, nieprzymuszonej woli przez medialną ikonę transformacji systemowej roku 1989...
...co to i chciała by, i boi się w irytującym niezdecydowaniu, jakby już samego "zadzierania" nie było dość...
"...Joanna Szczepkowska nie jest Charlie. Jak napisała w dodatku "Rzeczpospolitej" "Plus Minus", swój najnowszy felieton chciała zatytułować "Ja jestem Said", ale zrezygnowała. Jak przyznała - przestraszyła się..."
...w pomyleniu konfidencjonalnego zacisza gabinetu pana profesora Lwa-Starowicza i dyskretnego półmroku konfesjonału...
...z publicznymi wyznaniami na stronie "Gazety PL"...
"...W minioną niedzielę w stolicy Francji manifestowało ok. 1,2 mln ludzi. Demonstrowali, by oddać hołd ofiarom terrorystycznych ataków i w obronie wolności słowa.
"Uważam to za brak poszanowania, tolerancji, a przede wszystkim za bezsensowne samobójstwo. Jestem zdania, że lepiej popełnić je, jadąc do Syrii i próbując rozmów z ekstremistami. Nie mogę się pogodzić z tym, że rezygnacja z szyderstwa utożsamiana jest z porażką wobec terroryzmu" - oceniła aktorka... - źródło j.w. "Gazeta PL"
...zapominając przy ich okazji - lub nie chcąc pamiętać - że choć na pierwszy rzut oka bulwary paryskie przypominają już chwilami zaułki Mogadiszu...
...to póki co Francja pozostaje nadal jeszcze Francją...
...mimo, że nie wszystkim to się podoba...
