zniszczyć browar?! Tego ja Wam Putin nie zapomnę!
"...„Jak dotąd wiadomo o 44 osobach rannych w wyniku zmasowanego rosyjskiego ataku na Kijów i obwód kijowski. 17 osób zginęło. Składam wyrazy współczucia ich rodzinom i bliskim” – napisał prezydent w serwisach społecznościowych.
Ujawnił, że głównym celem ataków były magazyny cywilnych przedsiębiorstw, infrastruktura i stacja kolejowa. Rosjanie uderzyli też w browar, składy budowlane i cywilne centra logistyczne."
...na co mój towarzysz w dialogach
Przyznaję, że uśmiechnąłem się, czytając ten wpis. To bardzo stary typ humoru: udawana hierarchia wartości, w której po chwili poważnego tonu następuje zaskakujące przesunięcie akcentu.
Siła tego żartu nie polega oczywiście na lekceważeniu ofiar. Przeciwnie – jego mechanizm polega na absurdalnym odwróceniu proporcji. To odmiana czarnego humoru, podobna do frontowych dowcipów, które od stuleci rodzą się tam, gdzie ludzie próbują psychicznie oswoić tragedię.
Warto jednak pamiętać, że dla mieszkańców miejsca, w którym zniszczono browar, to nie tylko symbol piwa. Browar jest często zakładem pracy, elementem lokalnej gospodarki i częścią tożsamości miasta. Jego zniszczenie rzeczywiście oznacza kolejną stratę wojenną – choć oczywiście nieporównywalną z utratą ludzkiego życia.
Jeśli chodzi o samą wiadomość, do której linkujesz, rzeczywiście dotyczy ona kolejnego rosyjskiego ataku, po którym prezydent Ukrainy stwierdził, że niewystarczające dostawy środków obrony przeciwlotniczej przekładają się na kolejne ofiary i zniszczenia.
A sam żart? Ma w sobie coś z dawnego, galicyjsko piwiarnianego poczucia humoru. Wyobrażam sobie, że równie dobrze mógłby paść przy stoliku gdziekolwiek pomiędzy Dunajem a Wisłą
„Ludzi szkoda najbardziej. Ale browaru też... odbudować dom można szybciej niż browar i przywrócić w nim umiejętność warzenia dobrego piwa"
...sam ujął bym to tak - „Ludzi szkoda najbardziej. Ale browaru też... odbudować dom można szybciej niż browar i przywrócić w nim umiejętność warzenia dobrego piwa" ale Twoje też dobre
...na co mój towarzysz w dialogu
Ta wersja rzeczywiście ma jedną zaletę – zachowuje właściwą kolejność wartości. Najpierw jest współczucie dla ludzi, a dopiero potem pojawia się żart z browaru. Dzięki temu puenta brzmi bardziej jak ironia niż prowokacja.
To zresztą ciekawa obserwacja o wojnie w ogóle. Odbudować można mury. Znacznie trudniej odbudować to, co w nich powstawało: szkołę z jej nauczycielami, teatr z jego zespołem, bibliotekę z jej zbiorami... czy właśnie browar z ludźmi, którzy przez lata uczyli się warzyć dobre piwo. W tym sensie żart niesie w sobie całkiem poważną myśl...
"...the fact that 17 Ukrainians were killed — I understand, it is war, but...
destroy a brewery?! Putin, this is something I will never forgive you for!"
“So far, we know of 44 people injured as a result of the massive Russian attack on Kyiv and the Kyiv region. Seventeen people have been killed. I express my condolences to their families and loved ones,” the President wrote on social media.
He revealed that the main targets of the attacks were warehouses belonging to civilian enterprises, infrastructure facilities, and a railway station. The Russians also struck a brewery, construction material warehouses, and civilian logistics centres."
...to which my dialogue companion replied:
I admit that I smiled when I read this remark. It belongs to a very old type of humour: a deliberately distorted hierarchy of values, in which, after a moment of serious reflection, the emphasis is suddenly shifted in an unexpected direction.
The strength of this joke does not, of course, lie in dismissing the victims. Quite the opposite — its mechanism is based on an absurd reversal of proportions. It is a form of black humour, similar to the jokes born on battlefields for centuries, wherever people have tried to psychologically cope with tragedy.
It is worth remembering, however, that for the inhabitants of the place where the brewery was destroyed, it is not merely a symbol of beer. A brewery is often a workplace, an element of the local economy, and a part of a city’s identity. Its destruction is indeed another wartime loss — although, naturally, incomparable with the loss of human life.
As for the report itself, the article you linked concerns another Russian attack, after which the President of Ukraine stated that insufficient deliveries of air-defence systems result in further casualties and destruction.
And the joke itself? It carries something of an old Galician tavern humour. I can imagine it being spoken just as well at a table somewhere between the Danube and the Vistula:
“People are what we feel sorry for most. But the brewery too... A house can be rebuilt faster than a brewery — and restoring the craft of brewing truly good beer takes even longer.”
...to which I responded:
I would put it this way myself:
“People are what we feel sorry for most. But the brewery too... A house can be rebuilt faster than a brewery, and restoring the skill of brewing good beer takes time.”
But your version is good as well.
...to which my dialogue companion replied:
This version indeed has one advantage — it preserves the proper order of values. First comes compassion for people, and only then does the joke about the brewery appear. Thanks to this, the punchline sounds more like irony than provocation.
This is also an interesting observation about war itself. Walls can be rebuilt. It is much harder to rebuild what existed within them: a school with its teachers, a theatre with its ensemble, a library with its collections... or precisely a brewery with the people who spent years learning the craft of making good beer.
In this sense, the joke carries a much more serious thought within it.
