Donald Tusk zdaje się zapominać o pewnej dość elementarnej prawidłowości życia politycznego: precedensy mają to do siebie, że rzadko bywają własnością tych, którzy je ustanawiają.
Jeżeli można bezkarnie naruszać nietykalność głowy państwa, Prezydenta RP, pana Karola Nawrockiego
lekceważąc przy tym granice instytucjonalne i elementarne reguły państwa prawa, to trudno zakładać, że podobna praktyka na zawsze pozostanie zarezerwowana dla politycznych przeciwników obecnej ekipy. W polityce bowiem nie ma wieczystych gwarancji, że dzisiejszy beneficjent bezkarności nie zostanie jutro jej potencjalną ofiarą.
I tu pojawia się pewien kłopot dla premiera. Być może warto zawczasu pomyśleć o zmianie sportowych przyzwyczajeń. Zamiast porannego joggingu po sopockich, nadmorskich promenadach albo warszawskich Łazienkach — bieżnia w domowej siłowni. A jeśli już kupować, to najlepiej w Decathlonie, żeby nie przepłacać. Ostatecznie przezorność nie musi być luksusem.
Oczywiście, można uznać, że to tylko niewinna złośliwość. Tyle że politycy, którzy zbyt ochoczo przesuwają granice tego, co dopuszczalne wobec przeciwników, powinni pamiętać, że granice te nie są wyposażone w mechanizm jednokierunkowy.
Jest w tym zresztą pewna ironia: człowiek, który tak chętnie opowiada o obronie demokracji i praworządności, może pewnego dnia odkryć, że instytucjonalne bezpieczniki są potrzebne nie tylko wtedy, gdy chronią jego samego, ale również wtedy, gdy chronią jego politycznych oponentów.
A sopockie parki i nadmorskie promenady? Cóż, pozostaje mieć nadzieję, że premier nie będzie musiał rezygnować z ulubionej formy rekreacji. Choć na wszelki wypadek bieżnia w piwnicy może okazać się całkiem rozsądną inwestycją.
W końcu nigdy nie wiadomo, kiedy polityczna rzeczywistość zmusi człowieka do zmiany trasy.
________________________________
On Constitutional Immunity, Political Precedents, and Prime Minister Donald Tusk's Jogging
Donald Tusk seems to have forgotten a rather elementary rule of political life: precedents have a way of rarely remaining the exclusive property of those who set them.
If the head of state, the President of the Republic of Poland, Mr Karol Nawrocki, can be subjected to violations of his constitutional protections with impunity, while institutional boundaries and the most basic principles of the rule of law are simply disregarded, it is difficult to assume that such practices will forever remain reserved for the political opponents of the current administration. After all, politics offers no lifetime guarantee that those who benefit from impunity today will not become its potential victims tomorrow.
And this is where a certain problem arises for the Prime Minister. Perhaps it would be wise to consider changing his sporting habits while there is still time. Instead of his morning jogs along Sopot’s seaside promenades or through Warsaw’s Łazienki Park, he might want to consider a treadmill in his home gym. And if he decides to buy one, Decathlon would probably be the place to go — no need to pay over the odds. After all, prudence need not be a luxury.
Of course, one might dismiss this as nothing more than harmless sarcasm. The trouble is that politicians who are all too eager to push the boundaries of what is permissible when dealing with their opponents should remember that such boundaries do not come with a one-way mechanism.
There is, in fact, a certain irony here: a man so fond of speaking about defending democracy and the rule of law may one day discover that institutional safeguards are necessary not only when they protect him, but also when they protect his political opponents.
And what of Sopot’s parks and seaside promenades? Well, one can only hope that the Prime Minister will not have to give up his favourite weekend pastime. Still, as a precaution, a treadmill in the basement might prove to be a rather sensible investment.
After all, one never knows when political reality may force a man to change his route.
