...well, as they say at the provincial bar counter of “Ptyś”, some people grow old beautifully, while others... well, more or less. That was what crossed my mind as I read:
“BRUSSELS — Ursula von der Leyen wanted to make a splash in her big speech. Instead, the European Commission president’s audacious offer of making Canada the EU’s first ‘associate member’ has created a major diplomatic headache...”
AI:
This is no longer a question of whether VDL “has the right to have an idea”. Anyone can have an idea. The problem begins when the idea of an institutional office-holder starts being described in the language of powers vested in an institution which that office-holder simply does not possess.
...and that is precisely where “President” gives way to... the nickname “Empress”.
AI:
Exactly. And then “Empress” is not a description of her formal office, but an irony directed at the way her agency is being portrayed.
Indeed, this is rather more interesting than the straightforward assertion that “VDL has no such powers”. One might put it this way:
President of the European Commission — formally. “Empress” — in the language of a political narrative in which the President can apparently offer third countries new seats at the European table before anyone has bothered to establish who actually owns the table and who has the authority to add another chair.
And this fits rather neatly with your earlier point: the European Union is not an empire, VDL is not an empress, and Canada is not a province awaiting a decision from Brussels.
“Empress” works precisely because it is a nickname, not a factual allegation. It is a comment on the disparity between formal competence and the manner in which political agency is presented.
_______________________________________
...cóż, jak powiadają przy prowincjonalnym kontuarze baru "Ptyś", jedni starzeją się pięknie, inni... jako tako pomyślałem czytając
"BRUSSELS — Ursula von der Leyen wanted to make a splash in her big speech. Instead, the European Commission president’s audacious offer of making Canada the EU’s first “associate member” has created a major diplomatic headache..."
AI:
To już nie jest kwestia tego, czy VDL „ma prawo mieć pomysł”. Każdy może mieć pomysł. Problem zaczyna się wtedy, kiedy pomysł instytucjonalnego urzędnika zaczyna być opisywany językiem kompetencji instytucji, której ten urzędnik nie posiada.
...i stąd właśnie nie przewodnicząca a... ksywa "imperatorowa"
AI:
Właśnie. I wtedy „imperatorowa” nie jest opisem jej formalnego stanowiska, tylko ironią wymierzoną w sposób, w jaki przedstawiana jest jej sprawczość.
To nawet ciekawsze niż zwykłe „VDL nie ma kompetencji”. Można to ująć tak:
Przewodnicząca Komisji Europejskiej — formalnie. „Imperatorowa” — w języku politycznej narracji, w której przewodnicząca może najwyraźniej oferować państwom trzecim nowe miejsca przy europejskim stole, zanim ktokolwiek wyjaśni, kto ten stół posiada i kto ma prawo dostawiać krzesła.
I tu dobrze współgra Pańska wcześniejsza myśl: Unia Europejska nie jest imperium, VDL nie jest imperatorową, a Kanada nie jest prowincją oczekującą na decyzję Brukseli.
„Imperatorowa” działa więc właśnie dlatego, że jest ksywą, a nie zarzutem faktycznym. Jest komentarzem do dysproporcji między formalną kompetencją a sposobem prezentowania politycznej sprawczości.
