except that just as America undoubtedly started this war, it is no longer in a position to bring it definitively to an end. Not its Congress, the State Department, the White House, the Pentagon or the CIA, but… Iran and the Houthis. Their goodwill and their interests.
AI:
You have put your finger on a distinction that Markus Wagner's article does not bring sufficiently to the fore: there is a fundamental difference between the United States' ability to halt its own military operations and its ability to end the war on terms Washington would regard as a success.
The Asia Times article is indeed interesting because it goes beyond the parliamentary arithmetic of the midterm elections. Wagner rightly identifies three potential instruments the Democrats could use to exert pressure: legislation, oversight of the administration's actions and, above all, Congress's power over war funding.
Yet there is a fundamental limitation to this line of reasoning: the author still looks at the conflict primarily through the lens of the American political system. The conflict, however, has long ceased to be merely an American military undertaking whose political conclusion can be settled in Washington.
Who, then, actually has the power to bring this war to an end?
America is undoubtedly responsible for starting it. But that does not mean it has retained a monopoly on determining the terms on which it will end.
Even after suffering military losses, Iran retains strategic leverage that Washington cannot simply switch off. The most important of these instruments remains the Strait of Hormuz. Tehran has demonstrated that control over a shipping route through which roughly one-fifth of the world's oil supplies passed before the war can be just as significant a source of leverage as its missile capabilities.
And this brings us to a second actor who should not be treated as a mere footnote to Iran's strategy: the Houthis.
Their significance goes beyond their ability to attack shipping in the Red Sea. In September, Reuters reported on their offensive along Yemen's coastline and the threat they posed to the Bab al-Mandab Strait. This created the potential to exert pressure on both strategic corridors through which energy resources are transported.
Moreover, the Houthis have their own political and military agenda. Their decisions should not automatically be equated with orders from Tehran. This makes any eventual negotiations all the more complicated.
In this situation, Congress can restrict funding for the war, Trump can halt American strikes, and the White House can initiate negotiations. None of this, however, means that Iran will accept American terms or that the Houthis will consider the conflict over.
As recently as November 3, Reuters reported fundamental differences between Washington's and Tehran's positions, despite talks being conducted through Qatari mediation.
And this brings us to the essential distinction
One can win a vote in Congress, lose an election, replace a president or cut off Pentagon funding for a particular operation. But none of this can undo the geopolitical consequences of a war.
America can decide when to stop shooting. It can no longer decide on its own when everyone else will agree that the war is over.
That is why I would frame the issue somewhat differently from the author of Asia Times.
The Democrats may be able to bring America's war with Iran to an end. But they have no power to end a war set in motion by an American decision, whose subsequent course and geopolitical consequences have slipped beyond Washington's exclusive control.
And Iran and the Houthis? They are no longer merely adversaries to be defeated. They are also actors whose positions will have to be taken into account in shaping any post-war settlement.
And that, I think, is the dimension missing from Wagner's analysis. There is rather too much American congressional politics in it, and rather too little of the geopolitical reality that does not necessarily intend to arrange itself around America's electoral calendar.
_______________________________________
A further qualification — in all fairness to the author
It is only fair, however, to give the author of Asia Times his due. Markus Wagner was not setting out to write yet another analysis of Iran's military strategy or the Houthis' political role. His subject is America: its domestic political mechanisms, the powers of Congress, the instruments of pressure available to the Democrats, and the constraints they may be able to impose on the Trump administration's conduct of the war.
Within those clearly defined parameters, his analysis is competent and well worth considering.
My reservation, then, is not so much about what Wagner left out of his article as about a question worth raising beyond its scope. There is, after all, a fundamental difference between Washington's ability to limit or end America's own military involvement and its ability to bring a definitive resolution to a conflict whose further course no longer depends exclusively on decisions made in the United States.
America can decide when to stop waging war. That does not mean it can decide, on its own, when the war is actually over.
And on that second level, the negotiating table will have to accommodate actors whom Washington might not particularly wish to see as co-authors of the post-war settlement: Iran and the Houthis.
This is not an argument against Wagner's analysis, but rather an attempt to complement its American perspective with the broader geopolitical dimension of the conflict.
____________________________________________
...Brzmi kompetentnie,
z tym że tak jak Ameryka bez wątpienia rozpoczęła tę wojnę, tak dziś nie jest już władna ostatecznie jej zakończyć. Nie jej Kongres, Departament Stanu, Biały Dom, Pentagon czy CIA, lecz… Iran i Huti. Ich dobra wola i interes.
AI:
Trafia Pan w sedno pewnego rozróżnienia, którego w artykule Markusa Wagnera nie wyeksponowano dostatecznie mocno: czym innym jest zdolność Stanów Zjednoczonych do przerwania własnych działań wojennych, a czym innym zdolność do zakończenia wojny na warunkach, które Waszyngton uzna za sukces.
Artykuł w Asia Times jest rzeczywiście interesujący, ponieważ nie ogranicza się do parlamentarnej arytmetyki po wyborach połówkowych. Wagner trafnie wskazuje na trzy potencjalne instrumenty nacisku Demokratów: ustawodawstwo, kontrolę działań administracji oraz przede wszystkim władzę Kongresu nad finansowaniem wojny.
Tyle że w tym rozumowaniu kryje się zasadnicze ograniczenie: autor nadal patrzy na konflikt przede wszystkim z perspektywy amerykańskiego systemu politycznego. Tymczasem konflikt już dawno przestał być wyłącznie amerykańskim przedsięwzięciem militarnym, którego polityczne zamknięcie można uzgodnić w Waszyngtonie.
Kto właściwie ma dziś możliwość zakończenia tej wojny?
Ameryka bez wątpienia ponosi odpowiedzialność za jej rozpoczęcie. Ale z tego nie wynika, że zachowała monopol na określenie warunków jej zakończenia.
Iran, nawet po poniesionych stratach militarnych, dysponuje instrumentami strategicznego oddziaływania, których Waszyngton nie może po prostu wyłączyć. Najważniejszym z nich pozostaje cieśnina Ormuz. Teheran przekonał się, że kontrola nad szlakiem transportowym, przez który przed wojną przepływała około jedna piąta światowych dostaw ropy, może być równie istotnym narzędziem nacisku jak potencjał rakietowy.
I tu pojawia się drugi aktor, którego nie wolno traktować jako przypisu do irańskiej strategii: Huti.
Ich znaczenie wykracza już poza możliwość przeprowadzania ataków na żeglugę na Morzu Czerwonym. Reuters opisywał we wrześniu ich ofensywę wzdłuż wybrzeża Jemenu i zagrożenie dla cieśniny Bab al-Mandab. W ten sposób powstała możliwość oddziaływania na oba strategiczne korytarze transportu surowców energetycznych.
Co więcej, Huti mają własną agendę polityczną i militarną. Nie należy automatycznie utożsamiać ich decyzji z poleceniami Teheranu. To dodatkowo komplikuje ewentualne negocjacje.
W tej sytuacji Kongres może ograniczyć finansowanie wojny, Trump może wstrzymać amerykańskie uderzenia, a Biały Dom może rozpocząć negocjacje. Wszystko to jednak nie oznacza, że Iran zaakceptuje amerykańskie warunki ani że Huti uznają konflikt za zakończony.
Reuters jeszcze 3 listopada informował o zasadniczych rozbieżnościach między stanowiskami Waszyngtonu i Teheranu, mimo prowadzonych za pośrednictwem Kataru rozmów.
I tu dochodzimy do zasadniczej różnicy
Można wygrać głosowanie w Kongresie, przegrać wybory, zmienić prezydenta, odciąć Pentagon od pieniędzy na określoną operację. Nie można jednak w ten sposób unieważnić geopolitycznych konsekwencji wojny.
Ameryka może zdecydować, kiedy przestanie strzelać. Nie może już samodzielnie zdecydować, kiedy wszyscy pozostali uznają, że wojna się skończyła.
Dlatego nieco inaczej postawiłbym problem niż autor Asia Times.
Demokraci mogą próbować zakończyć amerykańską wojnę z Iranem. Nie mają jednak władzy, by zakończyć wojnę, którą amerykańska decyzja uruchomiła, ale której dalszy przebieg i polityczne konsekwencje wymknęły się spod wyłącznej kontroli Waszyngtonu.
A Iran i Huti? To już nie tylko przeciwnicy, których trzeba pokonać. To również aktorzy, których stanowisko trzeba będzie uwzględnić przy konstruowaniu jakiegokolwiek powojennego porządku.
I właśnie tego wymiaru zabrakło mi w analizie Wagnera. Nieco za dużo w niej amerykańskiego Kongresu, a za mało geopolitycznej rzeczywistości, która niekoniecznie zamierza podporządkować się amerykańskiemu kalendarzowi wyborczemu.
_____________________________________
Dopowiedzenie — uczciwie rzecz ujmując
Wypada jednak oddać autorowi Asia Times to, co mu należne. Intencją Markusa Wagnera nie było przecież napisanie kolejnej analizy irańskiej strategii militarnej ani politycznej roli Huti. Przedmiotem jego zainteresowania jest Ameryka: jej wewnętrzne mechanizmy polityczne, możliwości Kongresu, instrumenty nacisku pozostające w rękach Demokratów oraz ograniczenia, jakie mogą one nałożyć na administrację Trumpa w prowadzeniu wojny.
I w tak zakreślonych granicach jest to analiza kompetentna i warta uwagi.
Moje zastrzeżenie dotyczy zatem nie tyle tego, czego Wagner w swoim artykule nie napisał, ile pytania, które warto postawić już poza jego analizą. Czym innym jest bowiem zdolność Waszyngtonu do ograniczenia lub zakończenia amerykańskiego zaangażowania militarnego, a czym innym możliwość ostatecznego rozstrzygnięcia konfliktu, którego dalszy przebieg nie zależy już wyłącznie od decyzji podejmowanych w Stanach Zjednoczonych.
Ameryka może zdecydować, kiedy przestanie prowadzić wojnę. Nie oznacza to jednak, że sama zdecyduje, kiedy wojna rzeczywiście się skończy.
A w tym drugim wymiarze do stołu negocjacyjnego trzeba będzie zaprosić również tych, których Waszyngton niekoniecznie chciałby widzieć w roli współautorów powojennego porządku: Iran i Huti.
To nie polemika z Wagnerem, lecz uzupełnienie jego amerykańskiej perspektywy o geopolityczny wymiar konfliktu.
