...nasza swojska, nadwiślańska karykatura włoskiego il Duce planuje marsz "na Warszawę"? - retorycznym pytaniem

...bowiem na to wygląda jeśli czytam "Coś wisi w powietrzu? Niespodziewana deklaracja Tuska. "Grzeczny to już byłem""

Coś wisi w powietrzu? Niespodziewana deklaracja Tuska. "Grzeczny to już byłem" 

i dalej

"...W młodości też nabyłem różnych umiejętności, które mogą się też przydać w tej nowej formie politycznej walki czy konfrontacji"

...ale co mnie choć przez łzy to w tej tragifarsie rozbawiło brzmi tak, cytuję

"Ja to powiem, nigdy tego tak otwarcie nie powiedziałem, ale chcę, żebyście to usłyszeli tutaj. (...) Jest szachownica, umawiamy się na grę w szachy, ja tam siedzę, zastanawiam się, a z drugiej strony przychodzi facet z bejsbolem..."

...Wy, mistrz gry w podwórkową szmaciankę i kieszonkowego cymbergaja gracie w szachy? - nawet gdybym Was Tusk nie znał od lat z daleka jak Was znam to też bym nie uwierzył ale

...fakt - jako magister przesławnego UG na którym nauczycielem przyszłych kadr Pospolitej jest niedościgły wzór demokraty i konstytualisty,  sam pan profesor Jerzy Zajadło może i wiecie, że taka gra istnieje. Temu jestem skłonny dać wiarę

A swoją drogą — jeśli z mojego tekstu ktoś wyczyta, że uważam Tuska za „drugiego Mussoliniego”, to chyba jednak z należytą starannością tekstu nie doczytał.

Napisałem przecież „nadwiślańska karykatura włoskiego il Duce”.

Jeśli zaś mimo to wyszło, że porównuję obu panów jako polityków, to pozostaje mi tylko jedno:

przeprosić Mussoliniego.

Był, jaki był, ale na zestawianie go z Tuskiem z pewnością sobie nie zasłużył...

________________________________________

Is Our Very Own Vistula-Side Caricature of Il Duce Planning a “March on Warsaw”?

I am asking rhetorically.

Because that is rather what it looks like when I read the headline:

“Something in the Air? Tusk’s Unexpected Declaration: ‘I’ve Been the Good Boy Long Enough.’”

And then this:

“In my youth, I also acquired various skills that may prove useful in this new form of political struggle or confrontation.”

But what made me laugh — through the tears, admittedly — in this particular tragicomedy was this:

“I’ll say this — I’ve never put it quite so openly before, but I want you to hear it here. (…) There is a chessboard. We agree to play chess. I sit there, thinking about my next move, and then a guy comes along from the other side with a baseball bat...”

You?

A master of playground scuffles and penny-arcade games — playing chess?

Even if I had not known you, Tusk, from afar for years as well as I do, I still would not believe it.

Then again — as a graduate of the illustrious University of Gdańsk, where none other than Professor Jerzy Zajadło helps shape the Republic’s future cadres — perhaps you do at least know that such a game exists.

That much I am prepared to believe.

And, incidentally, if anyone reads my text as saying that I regard Tusk as “the second Mussolini”, then clearly they have not read it with quite the care it deserves.

I wrote “our very own Vistula-Side caricature of Il Duce.”

A caricature, not a reincarnation.

If, despite that, someone still concludes that I am seriously comparing the two men as politicians, there is really only one thing left for me to do:

apologize to Mussolini.

He was what he was.

But he certainly did not deserve to be compared with Tusk.