When I read the headline “US to seek Putin’s ‘blessing’ for Europe to join Ukraine talks,”
I find myself thinking...
that this alone is – however uncomfortable it may sound – already a success for Putin, the Kremlin, Moscow and, ultimately, Russia.
This is not about the outcome of the negotiations, their effectiveness, or any potential territorial or political concessions by the parties to the conflict. It is about the very situation described in Politico’s headline. Let me repeat it:
US to seek Putin’s ‘blessing’ for Europe to join Ukraine talks.
Washington is sending its representatives to Moscow to obtain Putin’s approval for European representatives to take part in the next round of talks on Ukraine.
And this is not a journalist’s interpretation inferred from diplomatic leaks. Jared Kushner says so publicly. He announces that he will travel to Moscow with Steve Witkoff and hopes that Putin will give his blessing. He adds that securing that approval would allow greater progress to be made on the issues that matter.
In other words, it is not Putin who is seeking European acceptance of his own participation in the talks. It is representatives of the US administration who are seeking Russia’s acceptance of Europe’s participation.
This is precisely where the actual balance of power becomes apparent.
Putin does not need to assert any formal claim to decide who represents Europe. He does not even need to demand that Europe be excluded. It is enough that Washington itself considers it necessary to obtain his approval.
This is no longer a matter of Russian propaganda, Kremlin declarations or the ambitions of the Russian president. It is the US administration publicly demonstrating whom it regards as having decisive agency in this particular game.
And that is precisely why Putin’s success can be spoken of.
Not necessarily a military success, nor a territorial one, but a political and geostrategic success. Russia – accused by Europe of starting the war against Ukraine, and whose leader is subject to an arrest warrant issued by the International Criminal Court – is now in a position where American envoys are travelling to Moscow to agree with the Russian president on the terms of Europe’s participation in talks about Ukraine’s future and the security of the continent.
And surely there is no need to add that Europe is not a party with which Washington is coordinating its position towards Moscow. Instead, Europe is becoming the subject of discussions between Washington and Moscow.
That, perhaps, is the most telling part of this entire story.
One can go on debating European strategic autonomy, sovereignty, political agency and the European Union’s place in world politics for a long time.
Yet all it takes is one Politico headline and one public statement by an American negotiator.
There is no need even to know Putin’s position.
_______________________________________
Okazjonalnie słowo o oczywistym sukcesie Rosji
Refleksja na marginesie artykułu Tima Rossa w Politico, 11 listopada 2026 r.
Jeśli czytam, cytuję "US to seek Putin’s ‘blessing’ for Europe to join Ukraine talks" to...już to samo jest – jakkolwiek to zabrzmi – sukcesem Putina, Kremla, Moskwy i na koniec Rosji.
Nie chodzi przy tym o rezultat negocjacji, ich skuteczność ani o ewentualne ustępstwa terytorialne czy polityczne stron konfliktu. Chodzi o samą sytuację, którą opisuje tytuł artykułu Politico - powtórzę:
US to seek Putin’s ‘blessing’ for Europe to join Ukraine talks.
Waszyngton wysyła swoich przedstawicieli do Moskwy, aby uzyskać od Putina zgodę na udział europejskich reprezentantów w kolejnej rundzie rozmów dotyczących Ukrainy.
I nie jest to interpretacja dziennikarza wyprowadzona z dyplomatycznych przecieków. Jared Kushner mówi o tym publicznie. Zapowiada, że wraz ze Steve'em Witkoffem pojedzie do Moskwy i liczy na to, że Putin udzieli swojego blessing. Dodaje przy tym, że uzyskanie tej zgody pozwoli poczynić większe postępy w istotnych kwestiach.
A zatem to nie Putin zabiega o europejską akceptację swojego udziału w rozmowach. To przedstawiciele amerykańskiej administracji zabiegają o rosyjską akceptację europejskiego udziału.
Właśnie w tym miejscu ujawnia się rzeczywisty układ sił.
Putin nie musi zgłaszać żadnych formalnych roszczeń do decydowania o europejskiej reprezentacji. Nie musi nawet domagać się wykluczenia Europy. Wystarczy, że Waszyngton sam uznaje za konieczne uzyskanie jego przyzwolenia.
To już nie jest kwestia rosyjskiej propagandy, deklaracji Kremla czy ambicji rosyjskiego prezydenta. To amerykańska administracja publicznie demonstruje, komu przypisuje w tej rozgrywce decydującą sprawczość.
I dlatego właśnie można mówić o sukcesie Putina.
Sukcesie niekoniecznie militarnym, niekoniecznie terytorialnym, ale politycznym i geostrategicznym. Rosja, która oskarżana jest przez Europę o wywołanie wojny przeciwko Ukrainie, Rosja której przywódca objęty jest nakazem aresztowania wydanym przez MTK, ta sama Rosja znajduje się dziś w sytuacji, w której amerykańscy wysłannicy jadą do Moskwy, by uzgodnić z rosyjskim prezydentem warunki udziału Europy w rozmowach o przyszłości Ukrainy i bezpieczeństwie kontynentu.
I chyba nie trzeba już dodawać, że Europa nie jest tu podmiotem, z którym Waszyngton uzgadnia stanowisko wobec Moskwy lecz staje się przedmiotem rozmów Waszyngtonu z Moskwą.
I to jest chyba najbardziej wymowny fragment całej tej historii.
Bo można jeszcze długo dyskutować o europejskiej autonomii strategicznej, suwerenności, podmiotowości i miejscu Unii Europejskiej w światowej polityce.
Tymczasem wystarczy przeczytać jeden tytuł Politico i wysłuchać jednej publicznej wypowiedzi amerykańskiego negocjatora.
Nie trzeba nawet znać stanowiska Putina.
Waszyngton właśnie pokazał, jak rozumie hierarchię uczestników tej rozgrywki.
