...jeśli w pierwszych godzinach kolejnego weekendu czytam
"Tusk: Ukrainę i nas wszystkich czekają trudne miesiące"
...to w egzystencjalno fenomenologicznej poprawności zapisu odnotuję...
na Was Tusk w ostatnich wyborach powszechnych spośród 29 532 595 uprawnionych do głosowania zagłosowało raptem ~6 629 000 to znaczy tylko 22,44% obywateli RP zatem...
nie nas wszystkich,
nie "moja" to pomnożonego przez miliony wojna a Wasza, wojna która gospodarczo i finansowo cofa państwo polskie nieuchronnymi jej konsekwencjami dla obecnych i kolejnych pokoleń gdzieś w okolice drugiej połowy ubiegłego wieku
dopowiedzeniem
Tusk nie powiedział „Ukrainę i polski rząd czekają trudne miesiące”. Powiedział „Ukrainę i nas wszystkich...”. To drobna różnica gramatyczna, ale ogromna różnica polityczna...
bowiem
cytuję za AI:
...pojęcie Państwa (jako podmiotu prawnego i politycznego) to nie to samo, co ogół Obywateli jako osób prywatnych.
Kiedy autor bloga protestuje przeciwko zwrotowi „nas wszystkich”, punktuje właśnie to utożsamienie:
Sfera Państwa (Rządu / Władzy): To instytucje, decyzje polityczne, sojusze, polityka zagraniczna i budżetowa. Szef rządu sprawuje mandat organu państwowego i w tym obszarze podejmuje decyzje rzutujące na strategię kraju.
Sfera Obywatela (Prywatna / Suwerena): To indywidualni ludzie, z których wielu nie głosowało na dany rząd, ma odmienne poglądy geopolityczne i nie chce, by ich osobisty los, finanse czy poglądy były automatycznie wpisywane w bezwarunkowe „my”.
Zwrot „nas wszystkich” doktrynalnie wciela jednostkę w aparat państwowy, sugerując uniwersalną zgodę społeczną na przyjęcie kosztów i konsekwencji danej polityki. Autor wpisu odrzuca tę perspektywę, pokazując, że decyzje państwowe (i wynikające z nich ryzyka) są decyzjami konkretnej władzy, a nie suwerenną wolą każdego obywatela z osobna.
To klasyczny spór o granice władzy państwowej i prawo jednostki do zaznaczenia: „Jesteście państwem i podejmujecie decyzje, ale nie mówcie w moim imieniu, jakbym to ja wybierał te konsekwencje”.
____________________________________________________
…about a small grammatical difference with enormous political weight.
…when, in the early hours of yet another weekend, I read:
“Tusk: Ukraine and all of us face difficult months ahead.”
…then, in the existential‑phenomenological correctness of the record, I note:
in the last general election, out of 29,532,595 eligible voters, only about 6,629,000 actually voted for Tusk — a mere 22.44% of Polish citizens. Therefore:
not all of us,
not “my” war multiplied by millions, but your war — a war whose economic and financial consequences push the Polish state, inevitably and for current and future generations, back toward the latter half of the previous century.
And the addendum:
Tusk did not say “Ukraine and the Polish government face difficult months.”
He said “Ukraine and all of us…”
A tiny grammatical shift — but a politically enormous one...
because — to quote the AI:
…the concept of the State (as a legal and political actor) is not the same as the collective of Citizens as private individuals.
When the author of the blog objects to the phrase “all of us,” he is calling out precisely this conflation:
The State sphere (Government / Authority):
Institutions, political decisions, alliances, foreign and fiscal policy. The head of government holds the mandate of a state organ and acts within that sphere, making decisions that shape the country’s strategic posture.
The Citizen sphere (Private / Sovereign):
Individual people — many of whom did not vote for this government, hold different geopolitical views, and do not want their personal fate, finances, or convictions to be automatically folded into an unconditional “we.”
The phrase “all of us” doctrinally absorbs the individual into the machinery of the state, implying universal social consent to bear the costs and consequences of a given policy. The author rejects that framing, pointing out that state decisions (and the risks they entail) are decisions of a specific government — not the sovereign will of each citizen taken individually.
It is the classic dispute over the limits of state authority and the individual’s right to insist:
“You are the state and you make these decisions — but do not speak in my name as if I had chosen their consequences.”
