More precisely — a test of whether the United States can still determine a war’s outcome on its own.
Well, then.
Before I try to answer that question, if only for myself and the Muses, let me ask another one: when was the last time that actually happened?
I am not asking whether the American Air Force can destroy an airfield. Whether the US Navy can sink a ship. Whether satellites can see an adversary from orbit. Whether a missile costing millions of dollars can hit its target.
Of course they can.
I am asking something considerably more difficult: when did the United States start a war, win it militarily, and then obtain from its adversary the political outcome Washington intended to achieve?
That is a very different question.
And here the most obvious candidate remains the Gulf War of 1991. Except that even that was not an American war fought “alone.” It was a war conducted by a large coalition, and its objective was very specific: to drive Saddam Hussein’s forces out of Kuwait. The objective was achieved swiftly and beyond dispute.
But Saddam remained in power.
So even the most impressive example of American power after the Cold War was a victory limited to a clearly defined objective.
Then things get more interesting.
Afghanistan.
Iraq.
Libya.
In each case, one can point to impressive military achievements. Destroyed armies, captured capitals, assassinated leaders, demolished military infrastructure.
Except that war is not a competition over the number of targets destroyed.
You can destroy an enemy’s army without securing a political victory.
You can capture the enemy’s capital and lose the peace.
You can kill a dictator and have no idea what to do with the country he leaves behind.
Afghanistan is almost a textbook example. In 2001, the United States was able to overthrow the Taliban government in a remarkably short time. Twenty years later, it was leaving a country in which the Taliban were returning to power.
Iraq was even more spectacular. In 2003, American power did exactly what it does best: it rapidly destroyed the enemy’s conventional forces and overthrew his regime.
But overthrowing a regime was not the end of the war.
And this is where the myth that war is an extension of technology comes to an end.
Technology makes it easier to destroy the material substance of an adversary. It does not guarantee that the adversary will accept the political outcome of that destruction.
Libya in 2011 provided yet another example. Gaddafi was overthrown. NATO achieved an operational success.
And then came the question: what exactly had been won?
And that is precisely why the current war with Iran is so interesting.
Not because Iran is stronger than the United States. It is not.
Not because America’s technological superiority has suddenly disappeared. It has not.
The problem is much more mundane.
America can inflict painful wounds on Iran. But can it force Iran to accept the political outcome of the war that Washington wants?
Those are two different things.
And even today’s Reuters analysis recognizes that distinction: the American campaign against Iran has inflicted enormous damage, but has not achieved its key objectives — it has neither ended Iran’s nuclear ambitions nor brought about regime change. Reuters ultimately compares the situation with America’s earlier “forever wars.”
Asia Times makes essentially the same point, albeit in different words: inflicting enormous losses on an adversary and forcing that adversary to surrender are not the same thing.
And here we come to the sentence that particularly caught my attention:
“It is a test of whether the United States can still determine a war’s outcome on its own…”
I am not sure that is the right question.
Perhaps the better one is:
When was the last time the United States actually did?
When was it?
Panama? 1989.
Grenada? 1983.
But if we start talking about major adversaries and wars that mattered to the global balance of power, the list becomes very short.
The Gulf War? Yes — but a coalition, and a limited objective.
Iraq? A military victory, but not a political one in terms of the original ambitions.
Afghanistan? No.
Libya? One can speak of operational success, but it is difficult to speak of America determining a stable political outcome.
And now Iran.
Six months into the war, there is still no outcome corresponding to American ambitions. Former Defense Secretary Leon Panetta has even spoken of the possibility of another six months of war.
And that is why Iran may indeed be an interesting “test” for Beijing and Moscow.
Just not necessarily the test described by the Asia Times author.
The issue is not primarily whether the American military is powerful enough.
The answer to that question is banal.
It is.
The real question is whether that power has ever given Washington the ability to translate military superiority into the political outcome of the wars fought by America.
That is the difference between destroying and deciding.
Between the ability to destroy an adversary and the ability to decide what comes after that destruction.
And China and Russia do not even have to enter the war to observe that difference.
They only have to watch.
Beijing is watching the expenditure of American munitions, logistics, missile defense, long-range strike capabilities and the resilience of the adversary.
Moscow is watching the same things, but from a somewhat different perspective.
And both are watching the most important thing of all:
How much is a war costing America when it cannot bring that war to an end on its own terms?
That may matter more than the number of targets hit.
Because the world does not change when America ceases to be the world’s strongest military power.
The world changes when other powers cease to believe that American military superiority automatically means American political victory.
And perhaps that is why the most interesting sentence in the entire Asia Times article should be turned upside down.
Not:
“Can the United States still determine a war’s outcome on its own?”
But:
“When was the last time it actually did?”
Because if the answer requires us to go back as far as Panama, Grenada or — in the case of a much larger war — Kuwait in 1991, then perhaps what we are witnessing is not the birth of a new problem for American power.
Perhaps we are witnessing the end of an illusion.
The illusion that military superiority is the same thing as the ability to win wars.
It is not.
And Iran does not have to defeat America militarily.
It only has to prevent America from achieving its political objective in the war.
_________________________________________
...przy porannym kubku kawy trafiłem na tekst Asia Times poświęcony irańskiej odporności na amerykańską potęgę militarną. Autor, pan Seyed Reza Hashemi Jebeli stawia sprawę dość elegancko: wojna z Iranem jest dla Chin i Rosji testem granic amerykańskiej potęgi.
A dokładniej — testem tego, czy Stany Zjednoczone potrafią jeszcze same określić wynik wojny.
No właśnie.
Nim spróbuję na to pytanie odpowiedzieć niechby tylko sobie i Muzom zapytam - a kiedy ostatnio miało to miejsce?
Nie pytam, czy amerykańskie lotnictwo potrafi zniszczyć lotnisko. Czy amerykańska marynarka potrafi zatopić okręt. Czy satelity widzą przeciwnika z orbity. Czy rakieta kosztująca miliony dolarów potrafi trafić w cel.
Oczywiście, że potrafią.
Pytam o coś znacznie trudniejszego: kiedy Stany Zjednoczone rozpoczęły wojnę, wygrały ją militarnie i następnie otrzymały od przeciwnika taki polityczny rezultat, jaki Waszyngton zamierzał uzyskać?
To już jest zupełnie inne pytanie i tu najbardziej oczywistym kandydatem pozostaje wojna w Zatoce Perskiej w 1991 roku. Tyle że nawet ona nie była amerykańską wojną „samotną”. Była wojną wielkiej koalicji, a jej cel był bardzo konkretny: wyrzucić wojska Saddama Husajna z Kuwejtu. Cel został osiągnięty błyskawicznie i w sposób bezdyskusyjny.
Ale Saddam pozostał u władzy.
Czyli nawet ten najbardziej efektowny przykład amerykańskiej potęgi po zimnej wojnie był zwycięstwem ograniczonym do jasno określonego celu.
Potem robi się ciekawiej.
Afganistan.
Irak.
Libia.
W każdym z tych przypadków można wskazać imponujące osiągnięcia militarne. Można wskazać zniszczone armie, zdobyte stolice, zabitych przywódców, zniszczoną infrastrukturę wojskową.
Tylko że wojna nie jest konkursem na liczbę zniszczonych celów.
Można zniszczyć armię przeciwnika i nie zbudować sobie politycznego zwycięstwa.
Można zdobyć stolicę przeciwnika i przegrać pokój.
Można zabić dyktatora i nie mieć pojęcia, co zrobić z państwem, które po nim zostało.
Afganistan jest tutaj wręcz podręcznikowy. W 2001 roku Stany Zjednoczone potrafiły w krótkim czasie obalić władzę talibów. Dwadzieścia lat później wycofywały się z kraju, w którym talibowie wracali do władzy.
Irak był jeszcze bardziej spektakularny. W 2003 roku amerykańska potęga zrobiła dokładnie to, co potrafiła zrobić najlepiej: błyskawicznie zniszczyła konwencjonalne siły przeciwnika i obaliła jego reżim.
Ale obalenie reżimu nie było końcem wojny.
I właśnie tutaj kończy się mit, że wojna jest przedłużeniem technologii.
Technologia pozwala łatwiej niszczyć substancję materialną, nie gwarantuje jednak, że przeciwnik zgodzi się na polityczny wynik tego niszczenia.
Libia w 2011 roku dostarczyła kolejnego przykładu. Kaddafi został obalony. NATO odniosło sukces operacyjny.
A potem pozostało pytanie: co właściwie zostało wygrane?
I właśnie dlatego obecna wojna z Iranem jest tak interesująca.
Nie dlatego, że Iran jest silniejszy od Stanów Zjednoczonych. Nie jest.
Nie dlatego, że amerykańska przewaga technologiczna nagle zniknęła. Nie zniknęła.
Problem jest znacznie bardziej przyziemny.
Ameryka potrafi Iranowi zadać bolesne rany, ale czy potrafi zmusić Iran do zaakceptowania politycznego wyniku wojny, którego chce Waszyngton?
To są dwie różne rzeczy.
I właśnie tę różnicę zauważa nawet dzisiejsza analiza Reutersa: amerykańska kampania przeciw Iranowi wyrządziła Iranowi ogromne szkody, ale nie osiągnęła kluczowych celów — nie zakończyła irańskich ambicji nuklearnych i nie doprowadziła do zmiany reżimu. Reuters porównuje ostatecznie sytuację do wcześniejszych amerykańskich „forever wars”.
To samo, choć innymi słowami, zauważa Asia Times: zadawanie przeciwnikowi ogromnych strat i zmuszenie go do kapitulacji to nie jest to samo.
I tu dochodzimy do zdania, które szczególnie mnie zainteresowało:
“It is a test of whether the United States can still determine a war’s outcome on its own…”
Nie jestem pewien, czy jest to właściwie postawione pytanie.
Może właściwsze brzmi:
When was the last time the United States actually did?
Kiedy ostatnio?
Panama? 1989.
Grenada? 1983.
Ale jeśli zaczynamy mówić o dużych przeciwnikach i wojnach mających znaczenie dla światowego układu sił, lista robi się bardzo krótka.
Wojna w Zatoce? Tak — ale koalicja i ograniczony cel.
Irak? Zwycięstwo militarne, ale nie polityczne w sensie pierwotnych ambicji.
Afganistan? Nie.
Libia? Można mówić o sukcesie operacyjnym, ale trudno mówić o amerykańskim określeniu stabilnego politycznego wyniku.
A teraz Iran.
Sześć miesięcy wojny i nadal nie ma rozstrzygnięcia odpowiadającego amerykańskim ambicjom. Były sekretarz obrony Leon Panetta mówi już wręcz o możliwości kolejnego półrocza wojny.
I dlatego Iran może być dla Pekinu i Moskwy rzeczywiście interesującym „testem”.
Tylko niekoniecznie takim, jaki opisuje autor Asia Times.
Nie chodzi bowiem przede wszystkim o to, czy amerykańska armia jest wystarczająco potężna.
Odpowiedź na to pytanie jest banalna.
Jest.
Natomiast pytanie brzmi, czy ta potęga kiedykolwiek dała Waszyngtonowi zdolność przełożenia przewagi militarnej na polityczny wynik prowadzonych przez Amerykę wojen.
To właśnie jest różnica między destroying a deciding.
Między możliwością zniszczenia przeciwnika a możliwością zdecydowania, co będzie po tym zniszczeniu.
A Chiny i Rosja nie muszą nawet wchodzić do wojny, żeby tę różnicę obserwować.
Wystarczy, że patrzą.
Pekin patrzy na zużycie amerykańskiej amunicji, logistykę, obronę przeciwrakietową, możliwości długodystansowych uderzeń i odporność przeciwnika.
Moskwa patrzy na to samo, ale z jeszcze innego punktu widzenia.
I obaj patrzą na rzecz najważniejszą:
ile kosztuje Amerykę wojna, której nie potrafi zakończyć na własnych warunkach?
To może być ważniejsze od liczby trafionych celów.
Bo świat nie zmienia się wtedy, kiedy Ameryka przestaje być najsilniejszym mocarstwem militarnym.
Świat zmienia się wtedy, kiedy inne mocarstwa przestają wierzyć, że amerykańska przewaga militarna automatycznie oznacza amerykańskie zwycięstwo polityczne.
I być może właśnie dlatego najciekawsze zdanie w całym artykule Asia Times powinno zostać odwrócone.
Nie:
„Czy Stany Zjednoczone mogą jeszcze samodzielnie określić wynik wojny?”
Lecz:
„Kiedy ostatnio rzeczywiście to zrobiły?”
Bo jeżeli odpowiedź wymaga cofnięcia się aż do Panamy, Grenady albo — przy znacznie większej wojnie — do Kuwejtu w 1991 roku, to być może nie obserwujemy właśnie narodzin nowego problemu amerykańskiej potęgi.
Być może obserwujemy koniec pewnego złudzenia.
Złudzenia, że przewaga militarna jest tym samym co zdolność do wygrywania wojen.
Nie jest.
I Iran nie musi pokonać Ameryki militarnie.
Wystarczy, że nie pozwoli osiągnąć jej politycznego celu wojny.
