248 Books and One Difficult Question
Reading is not enough. You also have to understand what you read.
POLITICO recently published an article under the title:
“What 248 Books Reveal About Kaja Kallas.”
No question mark.
And that matters.
Because POLITICO does not ask what 248 books reveal about Kaja Kallas. It apparently already knows that they reveal quite a lot. She has publicly recommended 248 books since 2017. She continues to read even as the EU’s top diplomat. Russia, Ukraine, China, history, international politics. She contacts authors. She recommends their books to others.
The portrait is almost perfect.
A politician who — imagine this — instead of endlessly scrolling through a phone, opens a book.
At a time when many European politicians seem barely capable of reading their own briefing papers, that is genuinely impressive.
And yet, while reading the article, a slightly different question came to my mind.
What do 248 books reveal about Kaja Kallas?
This time with a question mark.
Because there is an old truth that our modern intellectual culture seems increasingly inclined to forget:
Reading is not enough. You also have to understand what you read.
And preferably know what to do with what you have understood.
That is where the problem begins.
You can read a hundred books about Russian history and still fail to understand Russia.
You can read fifty books about war and still fail to understand that wars do not end when one side delivers a particularly noble speech. They end when the balance of power changes.
You can read the memoirs of every great diplomat of the twentieth century and still conduct a foreign policy in which your own side possesses neither sufficient military strength, nor political unity, nor the industrial capacity required for a prolonged confrontation.
You can read Kissinger and conclude that the most important instrument of foreign policy is a press conference.
You can read Holbrooke and come to believe that negotiation is a form of betrayal.
You can read the history of the Cold War and still fail to notice that deterrence works only when your adversary believes that real power stands behind your words.
You can read an enormous amount.
And understand none of it.
Or — perhaps even worse — understand only those parts that confirm what you already believed.
That, after all, is the greatest danger of reading.
Not ignorance.
Intellectual self-confirmation.
An intelligent and well-read person can find a hundred books confirming what a fool can express in a single sentence.
The difference lies mainly in the quality of the footnotes.
And that is why the number of books a politician has read tells us remarkably little about the quality of that politician.
It may tell us that they are curious about the world.
It may reveal broad intellectual interests.
It may even suggest a certain intellectual discipline.
But it does not answer the most important question:
Can they draw conclusions from what they read that contradict their own convictions?
Because that is where genuine understanding begins.
Not when we finish a book and say with satisfaction:
— Exactly what I thought.
But when we close it and have to admit:
— Perhaps I was wrong.
I do not know whether the 248 books read by Kaja Kallas have made her a better politician.
I do know, however, that Europe — whose foreign policy she now represents — finds itself in a situation that should compel every European politician to read reality at least as carefully as they read books.
Because reality, too, is trying to tell us something.
Russia is fighting a war.
Europe is attempting to rebuild military capabilities after decades of systematically dismantling them.
The United States is increasingly focused on its own interests and on Asia.
China is rising.
The world is becoming progressively less European.
And the European Union still persists — with the peculiar determination of a great civilisation that has confused its wishes with the laws of physics — in trying to persuade everyone else that moral righteousness is a substitute for power.
Perhaps that is where we should begin asking what those 248 books really mean.
Not:
How many did she read?
But:
What follows from them?
After reading European history, can one still believe that a continent without sufficient military power of its own will be taken seriously?
After reading the history of great powers, can one still imagine that political declarations matter more than industry, energy, armies and technology?
After reading the history of diplomacy, can one seriously believe that diplomacy consists primarily of publicly condemning one's opponent?
And finally:
Can you read hundreds of books about the world without noticing that the world has just changed the rules of the game?
POLITICO counted Kaja Kallas’s books.
That was easy.
It would be much harder to count how many of those books actually changed the way she thinks.
Harder still to determine how many changed her decisions.
And hardest of all to answer whether European foreign policy is any better because its chief diplomat reads so much.
Perhaps it is.
But the number of books is not evidence of that.
A library is not yet wisdom.
Wisdom begins only when we are capable of understanding something we did not previously want to understand.
And so, looking at that impressive number — 248 books — I cannot help feeling that POLITICO failed to ask the most important question.
Not:
What 248 Books Reveal About Kaja Kallas.
But:
What Did Kaja Kallas Learn from Those 248 Books?
And can Europe see the results?
Because, bluntly speaking, a politician may read an entire library.
And still mistake the catalogue for a map of the world.
Author: T.L., with the assistance of ChatGPT AI
__________________________________________________
248 książek i jedno trudne pytanie
Nie wystarczy czytać. Trzeba jeszcze rozumieć to, co się przeczytało.
POLITICO opublikowało niedawno tekst pod tytułem:
„What 248 books reveal about Kaja Kallas”
Bez znaku zapytania.
I to jest ważne.
Bo POLITICO nie pyta, co 248 książek mówi o Kaji Kallas. Ono najwyraźniej już wie, że mówi bardzo dużo. Przeczytała 248 książek polecanych publicznie od 2017 roku. Czyta dalej nawet jako szefowa unijnej dyplomacji. Interesuje się Rosją, Ukrainą, Chinami, historią, polityką międzynarodową. Kontaktuje się z autorami. Poleca ich książki innym.
Portret idealny.
Polityczka, która — wyobraźmy sobie — zamiast bez końca przewijać ekran telefonu, otwiera książkę.
W czasach, kiedy wielu europejskich polityków z trudem potrafi przeczytać własny briefing, rzeczywiście może to robić wrażenie.
Tylko że mnie przy lekturze tego tekstu przyszło do głowy nieco inne pytanie.
What 248 books reveal about Kaja Kallas?
Tym razem już ze znakiem zapytania.
Bo istnieje pewna stara prawda, której współczesna kultura intelektualna zdaje się nie zauważać:
Nie wystarczy czytać. Trzeba jeszcze rozumieć to, co się czyta.
A najlepiej jeszcze potrafić wykorzystać to, co się zrozumiało.
I tu zaczynają się problemy.
Można przeczytać sto książek o historii Rosji i nadal nie rozumieć Rosji.
Można przeczytać pięćdziesiąt książek o wojnie i nadal nie rozumieć, że wojna kończy się nie wtedy, kiedy jedna ze stron wygłasza szczególnie moralnie wzniosłe przemówienie, lecz wtedy, kiedy zmienia się układ sił.
Można przeczytać wszystkie wspomnienia wielkich dyplomatów XX wieku i nadal prowadzić politykę, w której własna strona nie posiada ani wystarczającej siły militarnej, ani politycznej jedności, ani przemysłowego zaplecza potrzebnego do prowadzenia długotrwałej konfrontacji.
Można przeczytać Kissingerа i dojść do wniosku, że najważniejszym instrumentem polityki zagranicznej jest konferencja prasowa.
Można przeczytać Holbrooke'a i uwierzyć, że negocjacje są zdradą.
Można przeczytać historię zimnej wojny i nadal nie zauważyć, że odstraszanie działa tylko wtedy, kiedy przeciwnik wierzy, iż za słowami stoi rzeczywista siła.
Można przeczytać bardzo dużo.
I niczego z tego nie zrozumieć.
Albo — co być może jeszcze gorsze — zrozumieć tylko to, co potwierdzało nasze wcześniejsze przekonania.
To jest bowiem największe niebezpieczeństwo czytania.
Nie ignorancja.
Intelektualne samopotwierdzenie.
Człowiek inteligentny i oczytany potrafi znaleźć sto książek potwierdzających to, co człowiek głupi potrafi wyrazić jednym zdaniem.
Różnica polega jedynie na jakości przypisów.
I dlatego sama liczba przeczytanych książek nie mówi nam właściwie niczego o jakości polityka.
Może powiedzieć, że jest człowiekiem ciekawym świata.
Może powiedzieć, że posiada szerokie zainteresowania.
Może nawet sugerować pewną intelektualną dyscyplinę.
Ale nie odpowiada na najważniejsze pytanie:
Czy potrafi z przeczytanych książek wyciągnąć wnioski sprzeczne z własnymi przekonaniami?
Bo właśnie w tym miejscu zaczyna się prawdziwe rozumienie.
Nie wtedy, kiedy czytamy książkę i z satysfakcją mówimy:
— Właśnie tak myślałem.
Ale wtedy, kiedy po jej przeczytaniu musimy powiedzieć:
— Być może się myliłem.
Nie wiem, czy 248 książek przeczytanych przez Kaję Kallas uczyniło ją lepszą polityczką.
Wiem natomiast, że Europa, której politykę zagraniczną reprezentuje, znajduje się dziś w sytuacji, która powinna skłaniać każdego europejskiego polityka do bardzo uważnej lektury rzeczywistości.
Nie tylko książek.
Bo rzeczywistość również coś nam mówi.
Rosja prowadzi wojnę.
Europa próbuje odbudować zdolności obronne po dziesięcioleciach ich systematycznego ograniczania.
Stany Zjednoczone coraz wyraźniej koncentrują uwagę na własnych interesach i Azji.
Chiny rosną.
Świat staje się coraz mniej europejski.
A Unia Europejska wciąż z uporem właściwym wielkiej cywilizacji, która pomyliła swoje życzenia z prawami fizyki, próbuje przekonać innych, że racja moralna jest substytutem siły.
Być może właśnie tutaj należałoby zapytać o prawdziwy sens tych 248 książek.
Nie: ile przeczytała?
Ale:
Co z tego wynika?
Czy po przeczytaniu historii Europy można nadal wierzyć, że kontynent pozbawiony własnej siły militarnej będzie traktowany poważnie?
Czy po przeczytaniu historii wielkich mocarstw można uważać, że deklaracje polityczne są ważniejsze od przemysłu, energii, armii i technologii?
Czy po przeczytaniu historii dyplomacji można sądzić, że dyplomacja polega przede wszystkim na publicznym potępianiu przeciwnika?
I wreszcie:
czy można przeczytać setki książek o świecie, nie zauważając, że świat właśnie zmienił zasady gry?
POLITICO policzyło książki Kaji Kallas.
To łatwe.
Znacznie trudniej byłoby policzyć, ile z tych książek zmieniło jej sposób myślenia.
Jeszcze trudniej — ile zmieniło jej decyzje.
A najtrudniej odpowiedzieć na pytanie, czy europejska polityka zagraniczna jest dziś lepsza dzięki temu, że jej szefowa tak dużo czyta.
Być może jest.
Ale liczba książek nie jest na to dowodem.
Biblioteka nie jest jeszcze mądrością.
Mądrość zaczyna się dopiero wtedy, kiedy człowiek potrafi zrozumieć coś, czego wcześniej nie chciał zrozumieć.
Dlatego patrząc na imponującą liczbę 248 przeczytanych książek, nie potrafię oprzeć się wrażeniu, że najważniejszego pytania POLITICO jednak nie zadało.
Nie:
What 248 books reveal about Kaja Kallas.
Lecz:
What did Kaja Kallas learn from those 248 books?
I czy Europa może zobaczyć tego rezultaty.
Bo, mówiąc brutalnie, polityk może przeczytać całą bibliotekę.
A potem i tak pomylić katalog z mapą świata.
autor T.L. przy współpracy z ChatGPT AI
