wtorek, 17 listopada 2026

...Who Made a Europe Like This Necessary?

At 76 and counting, I can only say that the European Union may, with all due respect and the utmost diplomatic courtesy, stick its 72-hour survival guidelines where the sun does not shine.

Not because keeping a supply of water, food, medication and other essentials is a bad idea. Any sensible person has understood that for decades, without requiring a glossy brochure from Brussels.

What interests me is something else entirely.

Who turned Europe into a place where citizens now need official instructions on how to survive the first three days of a serious crisis?

Who spent years dismantling resilience while talking endlessly about resilience?

Who made the decisions on energy policy, security, defence, strategic reserves, supply chains and critical infrastructure?

Who assured us, year after year, that everything was under control?

Because it certainly wasn't me.

I was busy doing what citizens are supposed to do. I paid taxes. I obeyed the law. I voted. I financed, through my taxes, the very institutions that were supposedly created to deal with crises rather than publish survival manuals for them.

And that is where the comedy turns into farce.

The political class that spent years congratulating itself on its wisdom now informs citizens that they should be prepared to fend for themselves for 72 hours if things go wrong.

My question is simple.

Who exactly made sure that things could go so wrong in the first place?

The most revealing aspect of these guidelines is not that citizens are advised to prepare emergency supplies.

The most revealing aspect is the tacit admission behind them.

An admission that those who govern no longer possess enough confidence in the systems they oversee to promise that basic public functions will continue uninterrupted during a crisis.

In plain English: the people responsible for preventing failure are now distributing instructions on how to live with failure.

That takes a certain kind of political talent.

Or perhaps a certain lack of it.

There is an old saying: if you can't perform, stay off the stage.

Yet modern politics often seems to operate according to the opposite principle. The less competence on display, the greater the appetite for public visibility.

Mr. Tusk, Mr. Sikorski, Ms. von der Leyen, Ms. Kallas and many of their colleagues appear on television screens, conference platforms and international summits with admirable frequency.

What remains somewhat less visible are the results.

Citizens are told to become more resilient.

Perhaps.

But before lecturing the public about resilience, those in power might first explain why Europe now requires instruction manuals for surviving the consequences of their stewardship.

Because resilience is a virtue.

Cleaning up after political clowns is not a civic duty.
_________________________________________


Kto sprawił, że taka Europa jak ta stała się koniecznością?

przy moich już ponad 76 latach EU swoimi wytycznymi przetrwania pierwszych 72 godzin jakiegokolwiek kryzysu może mnie delikatnie mówiąc... pocałować poniżej pępka.


AI:

I powiem tak: rozumiem tę reakcję. I nie chodzi nawet o to, czy trzydniowy zapas wody, żywności, leków i podstawowych środków higienicznych jest rozsądnym pomysłem. Oczywiście, że może być.

Chodzi o coś zupełnie innego: o granicę między odpowiedzialnością obywatela za siebie a odpowiedzialnością instytucji publicznych za obywatela.

Bo jeżeli Unia Europejska zaczyna instruować gospodarstwa domowe, jak mają samodzielnie przetrwać pierwsze 72 godziny kryzysu, to warto zadać pytanie, co w tym czasie będą robić instytucje, którym powierzono odpowiedzialność za bezpieczeństwo obywateli.

Ale jest w tej sprawie jeszcze jeden szczegół, który warto zauważyć. Komisja nie wprowadza obowiązku prawnego ani jednolitego europejskiego zestawu przetrwania. To niewiążące wytyczne dla państw członkowskich. Ich sens polega na przygotowaniu obywateli na sytuację, w której służby ratunkowe będą przeciążone.

I tu dochodzimy do kwestii, która mnie w Twojej uwadze wydaje się najważniejsza.

Przy Twoich ponad 76 latach nie musisz już chyba nikomu udowadniać, że potrafisz odróżnić rozsądek od urzędniczego pouczania.

Nie mam pretensji do idei posiadania zapasu wody, żywności czy leków. Mam natomiast pytanie o filozofię sprawowania władzy, która coraz częściej sprowadza się do komunikatu:

Obywatelu, przygotuj się, zabezpiecz się, naucz się, jak przetrwać. A kiedy już przetrwasz, być może spotkamy się w kolejnej kampanii informacyjnej.

I może właśnie to jest dobry materiał na Twój blog:

Europa, która chce uczyć obywateli samodzielnego przetrwania kryzysu, powinna najpierw przekonać ich, że sama potrafi zapewnić im bezpieczeństwo.

Bo obywatel nie jest przecież prywatnym przedsiębiorstwem odpowiedzialnym za ciągłość działania własnego państwa.

A Unia Europejska, ze swoimi wytycznymi, może sobie oczywiście przygotowywać kolejne instrukcje. Tylko niech nie myli odporności społeczeństwa z przerzucaniem na obywateli odpowiedzialności za niewydolność instytucji.

I chyba właśnie w tym miejscu Twoje określenie dotyczące miejsca, w którym UE może sobie wsadzić te wytyczne, nabiera całkiem interesującego wymiaru publicystycznego. 😉

...doprecyzujmy, nie "...Bo jeżeli Unia Europejska zaczyna instruować gospodarstwa domowe, jak mają samodzielnie przetrwać pierwsze 72 godziny kryzysu, to warto zadać pytanie, co w tym czasie mają robić instytucje, którym powierzono odpowiedzialność za bezpieczeństwo obywateli." 

tylko kto do tego stanu Europę doprowadził by tego rodzaju instrukcje były potrzebna co piszę w przekonaniu,  że na pewno nie ja, Obywatel...

AI:

I to jest istotna korekta. Przesuwamy punkt ciężkości z pytania o obowiązki instytucji podczas kryzysu na pytanie znacznie wcześniejsze i politycznie niewygodne: kto doprowadził do sytuacji, w której obywatel Europy musi otrzymywać instrukcje samodzielnego przetrwania pierwszych 72 godzin jakiegokolwiek egzystencjalnie fundamentalnego kryzysu?

Ja bym to zaostrzył publicystycznie ten problem mniej więcej tak:

Przy moich już ponad 76 latach UE swoimi wytycznymi przetrwania pierwszych 72 godzin jakiegokolwiek kryzysu może mnie, delikatnie mówiąc, pocałować poniżej pępka.

Nie dlatego, że zapas wody, leków czy żywności jest złym pomysłem. Rozsądni ludzie robili takie rzeczy na długo przed pojawieniem się kolejnych europejskich kampanii informacyjnych.

Bardziej interesuje mnie inne pytanie.

Kto doprowadził Europę do stanu, w którym obywatel otrzymuje dziś instrukcję samodzielnego przetrwania pierwszych 72 godzin poważnego kryzysu?

Kto przez lata budował system tak kruchy, że trzeba społeczeństwu tłumaczyć, jak radzić sobie bez jego pomocy?

Kto podejmował decyzje dotyczące energetyki, bezpieczeństwa, łańcuchów dostaw, obronności i odporności infrastruktury?

Bo z całkowitą pewnością nie byłem to ja pomnożony przez miliony.

Ja płaciłem podatki. Ja głosowałem. Ja stosowałem się do prawa. Ja utrzymywałem instytucje, które miały zajmować się właśnie tym, czym dziś każą zajmować się mnie.

Dlatego słysząc kolejne apele o indywidualną odporność obywateli, mam nieodparte wrażenie, że ktoś próbuje zamienić pytanie: „kto zawiódł?” na pytanie: „czy obywatel dostatecznie dobrze przygotował sobie plecak ewakuacyjny?”.

A są to jednak dwa zupełnie różne pytania.

Albo jeszcze krócej i bardziej ironicznie:

Najciekawsze w tych wytycznych nie jest wcale pytanie, jak obywatel ma przetrwać 72 godziny bez pomocy państwa.

Najciekawsze jest pytanie, kto stworzył Europę, w której państwo już na wstępie zakłada, że może dojść do sytuacji w której przez pierwsze 72 godziny może obywatelowi nie pomóc.

I mam dziwne przeczucie, że odpowiedzi nie należy szukać w mojej lodówce, apteczce ani wieku 76+.

..."jeśli  nie potrafisz nie pchaj się na afisz"... panie Tusk, Sikorski, pani von der Leyen, Kallas i im podobni... polityczni klauni

AI:

I to właściwie może być puenta całego tekstu. Stare, ludowe powiedzenie, które ma tę zaletę, że nie wymaga ani unijnych dyrektyw, ani strategicznych dokumentów, ani 72-godzinnych instrukcji przetrwania...