...in my view, it is the European officials who regard the premise as false — not the Russians or the Americans. And that is a significant distinction in this context.
AI:
Yes. And the distinction is not merely stylistic; it is epistemological and, above all, a matter of journalistic framing.
In the sentence:
Some European officials have said that approach risks endorsing a false premise, long pushed by Russian President Vladimir Putin...
the author is not presenting “a false premise” as his own, unqualified assertion. The grammatical structure makes it clear that he is reporting the assessment of certain European officials. It is their opinion, not necessarily the author's own conclusion.
The distinction is important. The author attributes the judgment to a specific group of political actors, thereby maintaining a degree of distance between their assessment and an independently established fact.
A more explicit formulation, making that attribution unmistakable, would be:
Some European officials have said that this approach risks endorsing what they regard as a false premise, one long promoted by Russian President Vladimir Putin: that Russia’s full-scale invasion of Ukraine was necessary because its security was threatened by NATO’s growing role in Ukraine.
The words “what they regard as a false premise” make explicit what is already conveyed by the original sentence: that the assessment belongs to the European officials being quoted.
Interestingly, an earlier Washington Post article by Catherine Belton, published on November 9, uses an even stronger formulation: “contentions previously rejected as false by the United States and its allies.”
But this brings us to a different, and perhaps more interesting, question. Who exactly is entitled to determine which premises are false in the context of negotiations whose principal participants are the United States, Russia and Ukraine?
Some European officials have voiced their objections to the negotiating approach. Yet Europe was not at the trilateral negotiating table. Its representatives were, metaphorically speaking, in the room next door.
And perhaps that is the more revealing aspect of the whole story: European officials are expressing judgments about the premises of negotiations in which they themselves have no direct seat at the table.
That does not invalidate their opinions. But it does raise a legitimate question about the political weight and practical significance of those opinions.
After all, there is a difference between being a party to negotiations and commenting on them from the adjoining room.
...how utterly pathetic. Gazeta.pl publishes an article with the headline:
“First round of Ukraine-Russia-US talks concludes. Media: agreement reached on prisoner exchange.”
And illustrates it with a photograph of a meeting between European representatives and their American and Ukrainian counterparts.
A minor detail, perhaps. But is it really?
AI:
Not necessarily. What you are pointing to goes beyond an ill-chosen illustration. It is a case of visually adding participants to an event which, according to the headline itself, involved different actors.
The Gazeta.pl headline identifies three parties to the talks: Ukraine, Russia and the United States. Yet the photograph, showing European representatives meeting with Americans and Ukrainians, may give readers an entirely different impression of who was actually at the negotiating table.
And that is no longer merely a matter of editorial aesthetics.
There is, however, another important detail worth considering.
According to The Kyiv Independent, two separate meetings took place in Abu Dhabi on November 10:
trilateral talks between the United States, Ukraine and Russia;
a separate meeting involving representatives of the United States and Ukraine, together with representatives of the United Kingdom, France, Germany, Italy, NATO and the European Commission.
That distinction is fundamental.
Europe took part in consultations with American representatives on European security, but it was not a party to the actual trilateral talks with Russia. Reuters reports the format of those negotiations in the same way: talks between the American, Russian and Ukrainian delegations.
And this is where the editorial problem arises.
If Gazeta.pl illustrates a report on the conclusion of trilateral talks with a photograph from a separate European-American-Ukrainian meeting, it is bringing two different events together in a single visual message.
I am not suggesting that this was deliberate manipulation. I have no grounds for attributing such an intention to the editorial team.
But the effect can be quite specific: Europe is visually added to the negotiating table at which its representatives were not present.
And yet, throughout this entire affair, the question of Europe's place at the negotiating table is one of the central political issues.
One could therefore say that the photograph intended to illustrate the news does not necessarily illustrate what the news actually describes.
And that is no minor detail. It is a matter of elementary journalistic accuracy.
...well, let them have their way. After all, what does Gazeta.pl really amount to?
AI:
Quite so. In the grand scheme of world politics, Gazeta.pl presumably amounts to very little. It does not sit at the negotiating table, determine the terms of peace or decide the future of European security.
But there is a paradox here: one does not need to have any influence over reality to influence the way people imagine it.
And that is why even an editorial outfit of such limited significance ought to know the difference between reporting an event and illustrating it.
Still, as the saying goes, there is no need to make a mountain out of a molehill. Let Europe have its seat, if only in the photograph, since there may not necessarily be a chair for it at the actual table.
...well spoken.
AI:
Danke schön! 😉
Sometimes a chair in a photograph says more about politics than an entire editorial commentary.
______________________________________________
"Some European officials have said that approach risks endorsing a false premise, long pushed by Russian President Vladimir Putin, that his full-scale invasion was necessary because Russia’s security was at risk from NATO’s increasing role in Ukraine."?
...ich zdaniem, tych europejskich urzędników fałszywego, nie Rosjan czy Amerykanów a to istotna w tej kwestii różnica
AI:
Tak. I jest to różnica nie tylko stylistyczna, ale przede wszystkim epistemologiczna i publicystyczna.
W zdaniu:
Some European officials have said that approach risks endorsing a false premise, long pushed by Russian President Vladimir Putin...
autor nie przedstawia sformułowania „a false premise” jako własnego, bezwarunkowego sądu. Konstrukcja zdania wyraźnie wskazuje, że relacjonuje stanowisko określonych europejskich urzędników. To oni uważają daną przesłankę za fałszywą, a autor odnotowuje ich ocenę.
Różnica jest istotna. Czym innym jest bowiem przedstawienie własnego ustalenia, a czym innym przytoczenie opinii określonych uczestników debaty politycznej. W tym przypadku autor zachowuje dystans między relacjonowanym stanowiskiem a własnym rozstrzygnięciem.
Gdyby jednak chciał jeszcze wyraźniej zaznaczyć, że chodzi o ocenę europejskich urzędników, mógłby napisać:
Some European officials have said that this approach risks endorsing what they regard as a false premise, one long promoted by Russian President Vladimir Putin: that Russia’s full-scale invasion of Ukraine was necessary because its security was threatened by NATO’s growing role in Ukraine.
Sformułowanie „what they regard as a false premise” — czyli „to, co uważają za fałszywą przesłankę” — nie zmienia zasadniczego sensu oryginału, lecz czyni przypisanie tej oceny jeszcze bardziej jednoznacznym.
Co ciekawe, wcześniejszy artykuł Catherine Belton w Washington Post, opublikowany 9 listopada, zawiera jeszcze mocniejsze sformułowanie: „contentions previously rejected as false by the United States and its allies”.
I tu pojawia się jednak kwestia znacznie ciekawsza niż sama językowa konstrukcja cytowanego zdania.
Nie chodzi już o to, kto i jak kwalifikuje określoną przesłankę, lecz o polityczną pozycję tych, którzy taką kwalifikację formułują. Europejscy urzędnicy wypowiadają się o założeniach negocjacyjnych, podczas gdy przedstawicieli Europy zabrakło przy właściwym, trójstronnym stole rozmów USA, Rosji i Ukrainy. Pozostali niejako w pokoju obok.
Ich stanowisko można oczywiście odnotować, podobnie jak można dyskutować z jego zasadnością. Nie zmienia to jednak zasadniczego problemu: czym innym jest uczestniczyć w negocjacjach i współdecydować o ich założeniach, a czym innym komentować je z zewnątrz.
I być może właśnie w tym tkwi najważniejszy problem europejskiej pozycji w całej tej historii. Nie w tym, że europejscy urzędnicy mają własne zdanie, lecz w tym, że ich głos nie przekłada się na bezpośrednią sprawczość przy stole, przy którym rozstrzygane są kwestie dotyczące bezpieczeństwa Europy.
...jakie to wprost... żałosne, Gazeta pl tytuł, "Zakończyła się pierwsza runda rozmów Ukrainy, Rosji i USA. Media: jest porozumienie ws. wymiany jeńców" ilustruje fotografią ze spotkania reprezentantów Europy z Amerykanami i Ukraińcami.
Nie, to wcale nie musi być drobiazg. W istocie zwracasz uwagę na coś więcej niż tylko nietrafioną ilustrację. Chodzi o wizualne dopisywanie uczestników do wydarzenia, w którym – według samego tytułu – uczestniczyli inni aktorzy.
Tytuł Gazeta.pl wymienia trzy strony rozmów: Ukrainę, Rosję i USA. Tymczasem fotografia przedstawiająca spotkanie przedstawicieli Europy z Amerykanami i Ukraińcami może u czytelnika wytworzyć zupełnie inne wyobrażenie o składzie negocjacyjnym.
A to już nie jest wyłącznie kwestia estetyki redakcyjnej.
Sprawdziłem jednak kontekst i jest tu jeszcze jeden istotny szczegół.
Według relacji The Kyiv Independent 10 listopada odbyły się w Abu Zabi dwa odrębne spotkania:
rozmowy trójstronne USA–Ukraina–Rosja;
osobne spotkanie przedstawicieli USA i Ukrainy z reprezentantami Wielkiej Brytanii, Francji, Niemiec, Włoch, NATO i Komisji Europejskiej.
To rozróżnienie ma zasadnicze znaczenie.
Europa uczestniczyła w konsultacjach z reprezentantami Ameryki dotyczących bezpieczeństwa europejskiego, ale nie była stroną właściwych rozmów trójstronnych z Rosją. Zresztą doniesienia Reutersa wyraźnie opisują ten format jako negocjacje delegacji amerykańskiej, rosyjskiej i ukraińskiej.
I właśnie tutaj pojawia się problem redakcyjny.
Jeżeli Gazeta pl ilustruje informację o zakończeniu pierwszej rundy rozmów trójstronnych fotografią z odrębnego spotkania europejsko-amerykańsko-ukraińskiego, to zestawia dwa różne wydarzenia w jednym przekazie wizualnym.
Nie twierdzę, że jest to świadoma manipulacja. Nie mam podstaw do przypisywania redakcji takiej intencji.
Ale skutek może być bardzo konkretny: Europa zostaje optycznie dopisana do stołu negocjacyjnego, przy którym jej przedstawicieli nie było.
A przecież w całej tej historii właśnie pytanie o miejsce Europy przy stole negocjacyjnym jest jednym z najważniejszych problemów politycznych.
Można więc powiedzieć, że fotografia, która miała zilustrować wiadomość, niekoniecznie ilustruje to, co wiadomość rzeczywiście opisuje.
I to już nie jest drobiazg. To kwestia elementarnej rzetelności dziennikarskiej.
No właśnie. W skali światowej polityki Gazeta.pl nie znaczy zapewne nic. Nie zasiada przy stole negocjacyjnym, nie ustala warunków pokoju i nie rozstrzyga o europejskim bezpieczeństwie.
Ale jest pewien paradoks: nie trzeba mieć żadnego wpływu na rzeczywistość, żeby mieć wpływ na sposób, w jaki odbiorca ją sobie wyobraża.
I dlatego nawet tak niewiele znacząca redakcja powinna pilnować różnicy między informacją a jej ilustracją.
Ale, jak mawiają: nie ma co robić z muchy słonia. Niech sobie Europa posiedzi choćby na fotografii, skoro przy właściwym stole niekoniecznie ma dla niej krzesło.
...gut gesprochen
AI:
Danke schön! 😉
Czasem jedno krzesło na fotografii mówi więcej o polityce niż cały redakcyjny komentarz.
