And yet it may turn out that Israel’s greatest challenge arrives precisely at the moment when most of those objectives have already been achieved.
For decades, Israel was preoccupied with a single question:
Will we survive?
Today, especially in the aftermath of the most recent parliamentary elections, it faces a far more difficult one:
Who will we be, now that we have survived?
One crucial fact is often overlooked in debates about the participation of Israel’s Palestinian citizens in political life. They are not newcomers. They are not residents of Gaza, nor of Judea and Samaria. The overwhelming majority are descendants of the Arab population that remained within Israel’s borders after the 1948 war and subsequently received citizenship in the Jewish state.
It is precisely this historic compromise, which after decades is proving to have been a cardinal founding error, that is now returning with redoubled force.
For many years, it seemed possible to manage politically the tension between the state’s Jewish character and the democratic equality of its citizens. Successive governments postponed the fundamental question. Israel was strong enough not to have to answer it definitively.
The events of October 7, 2023, changed more than the security environment.
Above all, they restored a sense of existential vulnerability.
For many Israelis, the shock was psychological even more than military. For the first time in generations, a significant part of society began asking questions that had previously been confined to the margins of public debate.
Can a state created as a refuge for the Jewish people afford complete civic neutrality?
Is democracy an end in itself, or merely an instrument serving national survival?
And ultimately, is there a point at which security and democracy cease reinforcing one another and begin pulling in opposite directions?
For many observers in Europe, these questions may still seem abstract.
For Israel, they no longer do.
There is yet another dimension to this debate.
Within Israel, the participation of Palestinian parties in parliamentary politics may be interpreted as evidence of the state’s strength and the maturity of its institutions. Outside Israel, however, particularly in parts of the Arab world, the very same process may increasingly be viewed through a different lens: as a potential mechanism for the gradual transformation of the state from within.
One need not agree with this assessment to recognize its political significance.
History offers numerous examples of states that defeated external enemies only to become entangled in conflicts over their own identity.
The paradox of Israel is that its greatest achievement was the creation of a stable Jewish state.
Paradoxically, that very success now allows a question to be asked that could previously be deferred:
Is Israel fundamentally a Jewish state that employs democratic procedures, or a democratic state with a Jewish character?
For decades, it was possible to argue that the two descriptions meant precisely the same thing.
Yet a growing number of people, both within Israel and beyond it, suspect that in moments of historical trial the distinction may prove fundamental.
And when that moment arrives, the central dispute will no longer concern borders, coalition arithmetic, or electoral systems.
It will concern a question that returns again and again throughout Israel’s history like a recurring refrain:
Was the state created in order to be a democracy, or in order to guarantee the survival of the Jewish people?
As long as the answer was “both,” the problem could be postponed.
But if an increasing number of Israelis come to believe that one day a choice will have to be made, then it may turn out that the most difficult battle in Israel’s history will not be fought on its borders.
It will be fought at the very heart of its founding idea.
It is precisely this historic compromise, which after decades is proving to have been a cardinal founding error, that is now returning with redoubled force.
For many years, it seemed possible to manage politically the tension between the state’s Jewish character and the democratic equality of its citizens. Successive governments postponed the fundamental question. Israel was strong enough not to have to answer it definitively.
The events of October 7, 2023, changed more than the security environment.
Above all, they restored a sense of existential vulnerability.
For many Israelis, the shock was psychological even more than military. For the first time in generations, a significant part of society began asking questions that had previously been confined to the margins of public debate.
Can a state created as a refuge for the Jewish people afford complete civic neutrality?
Is democracy an end in itself, or merely an instrument serving national survival?
And ultimately, is there a point at which security and democracy cease reinforcing one another and begin pulling in opposite directions?
For many observers in Europe, these questions may still seem abstract.
For Israel, they no longer do.
There is yet another dimension to this debate.
Within Israel, the participation of Palestinian parties in parliamentary politics may be interpreted as evidence of the state’s strength and the maturity of its institutions. Outside Israel, however, particularly in parts of the Arab world, the very same process may increasingly be viewed through a different lens: as a potential mechanism for the gradual transformation of the state from within.
One need not agree with this assessment to recognize its political significance.
History offers numerous examples of states that defeated external enemies only to become entangled in conflicts over their own identity.
The paradox of Israel is that its greatest achievement was the creation of a stable Jewish state.
Paradoxically, that very success now allows a question to be asked that could previously be deferred:
Is Israel fundamentally a Jewish state that employs democratic procedures, or a democratic state with a Jewish character?
For decades, it was possible to argue that the two descriptions meant precisely the same thing.
Yet a growing number of people, both within Israel and beyond it, suspect that in moments of historical trial the distinction may prove fundamental.
And when that moment arrives, the central dispute will no longer concern borders, coalition arithmetic, or electoral systems.
It will concern a question that returns again and again throughout Israel’s history like a recurring refrain:
Was the state created in order to be a democracy, or in order to guarantee the survival of the Jewish people?
As long as the answer was “both,” the problem could be postponed.
But if an increasing number of Israelis come to believe that one day a choice will have to be made, then it may turn out that the most difficult battle in Israel’s history will not be fought on its borders.
It will be fought at the very heart of its founding idea.
TL, with AI assistance
__________________________________
Przez blisko osiemdziesiąt lat krytycy i jawni wrogowie Izraela regularnie zapowiadali jego rychły koniec. Tymczasem państwo, które miało być efemerydą historii, przetrwało wszystkie wojny konwencjonalne, zbudowało nowoczesną gospodarkę, osiągnęło przewagę technologiczną, zawarło pokój z najważniejszymi dawnymi przeciwnikami i stopniowo weszło do regionalnej gry dyplomatycznej.
A jednak może się okazać, że największe wyzwanie pojawia się właśnie wtedy, gdy większość tych celów została osiągnięta.
Przez dziesięciolecia Izrael odpowiadał na pytanie: czy przetrwamy?
Dziś po ostatnich wyborach parlamentarnych musi odpowiadać na znacznie trudniejsze pytanie:
kim będziemy, skoro przetrwaliśmy?
W debacie o udziale palestyńskich obywateli Izraela w życiu politycznym często gubi się pewien istotny fakt. Nie są oni przybyszami. Nie są mieszkańcami Gazy ani Judei i Samarii. W ogromnej większości są potomkami tej części ludności arabskiej, która pozostała w granicach Izraela po wojnie 1948 roku i uzyskała obywatelstwo państwa żydowskiego.
To właśnie ten historyczny kompromis, który okazuje się po dziesiątkach lat będący kardynalnym błędem założycielskim, wraca dziś ze zwielokrotnioną siłą.
Przez wiele lat wydawało się, że napięcie pomiędzy żydowskim charakterem państwa a demokratyczną równością obywateli można zarządzać politycznie. Kolejne rządy odkładały fundamentalne pytanie na później. Izrael był wystarczająco silny, aby nie musieć udzielać na nie ostatecznej odpowiedzi.
Wydarzenia z 7 października 2023 roku zmieniły jednak coś więcej niż tylko sytuację bezpieczeństwa.
Przede wszystkim przywróciły poczucie egzystencjalnego zagrożenia.
Dla wielu Izraelczyków był to szok porównywalny nie tyle skalą militarną, ile psychologiczną. Po raz pierwszy od pokoleń znacząca część społeczeństwa zaczęła zadawać pytania, które wcześniej pozostawały domeną peryferyjnych debat.
Czy państwo stworzone jako schronienie dla narodu żydowskiego może sobie pozwolić na pełną neutralność obywatelską?
Czy demokracja jest celem samym w sobie, czy jedynie narzędziem służącym przetrwaniu?
I wreszcie: czy istnieje punkt, w którym bezpieczeństwo i demokracja przestają się wzajemnie wspierać, a zaczynają sobie nawzajem zagrażać?
Dla wielu obserwatorów z Europy są to jeszcze tymczasem pytania abstrakcyjne.
Dla Izraela już niekoniecznie.
Istnieje bowiem jeszcze jeden wymiar tej dyskusji.
W samym Izraelu udział partii palestyńskich w parlamencie może być interpretowany jako dowód siły państwa i dojrzałości jego instytucji. Jednak poza Izraelem, zwłaszcza w części świata arabskiego, ten sam proces może być już dziś odczytywany zupełnie inaczej: jako potencjalny mechanizm stopniowej transformacji państwa od środka.
Nie trzeba zgadzać się z taką oceną, by dostrzec jej polityczne znaczenie.
Historia zna wiele przypadków państw, które pokonały przeciwników zewnętrznych, a następnie ugrzęzły w sporach dotyczących własnej tożsamości.
Paradoks Izraela polega na tym, że jego największym sukcesem było stworzenie stabilnego państwa żydowskiego.
Paradoksalnie właśnie ten sukces pozwala dziś postawić pytanie, które wcześniej mogło zostać odłożone:
czy Izrael jest przede wszystkim państwem żydowskim, które stosuje procedury demokratyczne, czy też państwem demokratycznym posiadającym żydowski charakter?
Przez dziesięciolecia można było utrzymywać, że oba opisy znaczą dokładnie to samo.
Coraz więcej ludzi, zarówno w Izraelu, jak i poza nim, zaczyna jednak podejrzewać, że w momentach historycznej próby różnica między nimi może okazać się fundamentalna.
A wtedy prawdziwy spór nie będzie już dotyczył granic, koalicji czy ordynacji wyborczej.
Będzie dotyczył odpowiedzi na pytanie, które powraca w izraelskiej historii niczym refren:
czy państwo powstało po to, by być demokracją, czy po to, by zapewnić przetrwanie narodu żydowskiego?
Dopóki odpowiedź brzmiała: „jedno i drugie”, problem dało się odsuwać w czasie.
Jeśli jednak coraz większa liczba Izraelczyków uzna, że pewnego dnia trzeba będzie wybrać, wówczas okaże się, że najtrudniejsza bitwa w historii Izraela nie rozegra się na jego granicach, lecz w samym sercu jego założycielskiej idei.
__________________________________
Słowo o paradoksie sukcesu Izraela
Przez blisko osiemdziesiąt lat krytycy i jawni wrogowie Izraela regularnie zapowiadali jego rychły koniec. Tymczasem państwo, które miało być efemerydą historii, przetrwało wszystkie wojny konwencjonalne, zbudowało nowoczesną gospodarkę, osiągnęło przewagę technologiczną, zawarło pokój z najważniejszymi dawnymi przeciwnikami i stopniowo weszło do regionalnej gry dyplomatycznej.
A jednak może się okazać, że największe wyzwanie pojawia się właśnie wtedy, gdy większość tych celów została osiągnięta.
Przez dziesięciolecia Izrael odpowiadał na pytanie: czy przetrwamy?
Dziś po ostatnich wyborach parlamentarnych musi odpowiadać na znacznie trudniejsze pytanie:
kim będziemy, skoro przetrwaliśmy?
W debacie o udziale palestyńskich obywateli Izraela w życiu politycznym często gubi się pewien istotny fakt. Nie są oni przybyszami. Nie są mieszkańcami Gazy ani Judei i Samarii. W ogromnej większości są potomkami tej części ludności arabskiej, która pozostała w granicach Izraela po wojnie 1948 roku i uzyskała obywatelstwo państwa żydowskiego.
To właśnie ten historyczny kompromis, który okazuje się po dziesiątkach lat będący kardynalnym błędem założycielskim, wraca dziś ze zwielokrotnioną siłą.
Przez wiele lat wydawało się, że napięcie pomiędzy żydowskim charakterem państwa a demokratyczną równością obywateli można zarządzać politycznie. Kolejne rządy odkładały fundamentalne pytanie na później. Izrael był wystarczająco silny, aby nie musieć udzielać na nie ostatecznej odpowiedzi.
Wydarzenia z 7 października 2023 roku zmieniły jednak coś więcej niż tylko sytuację bezpieczeństwa.
Przede wszystkim przywróciły poczucie egzystencjalnego zagrożenia.
Dla wielu Izraelczyków był to szok porównywalny nie tyle skalą militarną, ile psychologiczną. Po raz pierwszy od pokoleń znacząca część społeczeństwa zaczęła zadawać pytania, które wcześniej pozostawały domeną peryferyjnych debat.
Czy państwo stworzone jako schronienie dla narodu żydowskiego może sobie pozwolić na pełną neutralność obywatelską?
Czy demokracja jest celem samym w sobie, czy jedynie narzędziem służącym przetrwaniu?
I wreszcie: czy istnieje punkt, w którym bezpieczeństwo i demokracja przestają się wzajemnie wspierać, a zaczynają sobie nawzajem zagrażać?
Dla wielu obserwatorów z Europy są to jeszcze tymczasem pytania abstrakcyjne.
Dla Izraela już niekoniecznie.
Istnieje bowiem jeszcze jeden wymiar tej dyskusji.
W samym Izraelu udział partii palestyńskich w parlamencie może być interpretowany jako dowód siły państwa i dojrzałości jego instytucji. Jednak poza Izraelem, zwłaszcza w części świata arabskiego, ten sam proces może być już dziś odczytywany zupełnie inaczej: jako potencjalny mechanizm stopniowej transformacji państwa od środka.
Nie trzeba zgadzać się z taką oceną, by dostrzec jej polityczne znaczenie.
Historia zna wiele przypadków państw, które pokonały przeciwników zewnętrznych, a następnie ugrzęzły w sporach dotyczących własnej tożsamości.
Paradoks Izraela polega na tym, że jego największym sukcesem było stworzenie stabilnego państwa żydowskiego.
Paradoksalnie właśnie ten sukces pozwala dziś postawić pytanie, które wcześniej mogło zostać odłożone:
czy Izrael jest przede wszystkim państwem żydowskim, które stosuje procedury demokratyczne, czy też państwem demokratycznym posiadającym żydowski charakter?
Przez dziesięciolecia można było utrzymywać, że oba opisy znaczą dokładnie to samo.
Coraz więcej ludzi, zarówno w Izraelu, jak i poza nim, zaczyna jednak podejrzewać, że w momentach historycznej próby różnica między nimi może okazać się fundamentalna.
A wtedy prawdziwy spór nie będzie już dotyczył granic, koalicji czy ordynacji wyborczej.
Będzie dotyczył odpowiedzi na pytanie, które powraca w izraelskiej historii niczym refren:
czy państwo powstało po to, by być demokracją, czy po to, by zapewnić przetrwanie narodu żydowskiego?
Dopóki odpowiedź brzmiała: „jedno i drugie”, problem dało się odsuwać w czasie.
Jeśli jednak coraz większa liczba Izraelczyków uzna, że pewnego dnia trzeba będzie wybrać, wówczas okaże się, że najtrudniejsza bitwa w historii Izraela nie rozegra się na jego granicach, lecz w samym sercu jego założycielskiej idei.
