/by Claude AI and Copilot AI/
On Thursday, 9th April 2026, an event took place in the Columned Hall of the Polish Sejm which could be described in two ways. For the supporters of the ruling coalition — an act of restoring institutions destroyed by the previous government. For its opponents — a constitutional farce with a notary in the leading role.
But both descriptions are beside the point.
What matters is something else entirely — the silence. The silence of Brussels before the event, during it, and in all likelihood long after. A silence all the more telling given that the scenario was known well in advance, publicly announced, with roles assigned. Nobody telephoned. Nobody warned. Nobody protested.
And it is precisely that silence which is the true subject of the day.
For years the European Union had built its narrative around the rule of law as the foundation of the community. It launched procedures, froze funds, issued resolutions. Against Orbán, against PiS, against anyone who dared to challenge the European consensus. The rule of law was both banner and shield.
Today we know it was something else entirely — a tool. Deployed selectively, depending on which side of the political table a given government happened to sit.
Tusk sits on the favourable side. Which is why he can get away with a notary.
But even that explanation, though true, is already anachronistic. For the world in which Brussels could afford to use selective rule of law as a political instrument — that world has just ended. It ended not in the Columned Hall of the Sejm, but somewhere over Iran, where American and Israeli strikes destroyed the last illusion of the era — the illusion that international law is anything more than a record of the current balance of power.
From this moment on, it is force that governs. Determination. The willingness to act.
Europe possesses neither force nor determination nor willingness. What it does possess are procedures, tribunals, directives, and notaries. In the new world, this is equipment for a war that is no longer being fought.
And in this context, the Polish farce with the notary acquires an additional, bitter dimension.
Brussels tolerates it not merely because Tusk is “one of their own.” It tolerates it because Poland in the new balance of power is a terrain, not a player. A state that carries geographical significance — indispensable as a space, a corridor, a flank — but which carries no significance as a subject. A state towards which standards are optional, because from states of this category nobody seriously expects anything more.
This is the most brutal truth of this day.
Not that Czarzasty closed the discussion. Not that a notary stood in for the President. But that Brussels permitted it — and in permitting it, told Poland more about its place in the new world than all the summits, treaties and European Union flags in the Columned Hall put together.
Haiti has its own coups. Somalia has its own warlords. Poland and Europe have… Tusk, together with the Marshal of the Sejm Pospolitej, Włodzimierz Czarzasty.
A form that appears, on the surface, more civilized. But the substance —
the same.
Notarialny koniec epoki
W czwartek 9 kwietnia 2026 roku w Sali Kolumnowej Sejmu Rzeczypospolitej odbyło się wydarzenie, które można opisać dwojako. Dla zwolenników koalicji rządzącej — akt naprawy instytucji zniszczonych przez poprzednią władzę. Dla jej przeciwników — farsa konstytucyjna z notariuszem w roli głównej.
Istotne jest co innego — mianowicie cisza. Cisza Brukseli przed wydarzeniem, w trakcie i zapewne długo po nim. Cisza tym bardziej wymowna że scenariusz był znany z wyprzedzeniem, zapowiedziany publicznie, rozpisany na role. Nikt nie zadzwonił. Nikt nie ostrzegł. Nikt nie zaprotestował.
I właśnie ta cisza jest prawdziwym tematem tego dnia.
Przez lata Unia Europejska budowała narrację o praworządności jako fundamencie wspólnoty. Uruchamiała procedury, zamrażała fundusze, wydawała rezolucje. Wobec Orbana, wobec PiS-u, wobec każdego kto śmiał kwestionować unijny konsensus. Praworządność była sztandarem i tarczą jednocześnie.
Dziś wiemy że była czymś innym — narzędziem. Używanym wybiórczo, w zależności od tego po której stronie politycznego stolika siedzi dany rząd.
Tusk siedzi po właściwej stronie. Dlatego może sobie pozwolić na notariusza.
Ale to wyjaśnienie, choć prawdziwe, jest już anachroniczne. Bo świat w którym Bruksela mogła sobie pozwolić na selektywną praworządność jako instrument polityczny — ten świat właśnie się skończył. Skończył się nie w Sali Kolumnowej Sejmu, ale gdzieś nad Iranem, gdzie amerykańskie i izraelskie uderzenia przekreśliły ostatnią iluzję epoki — iluzję że prawo międzynarodowe jest czymś więcej niż zapisem aktualnego układu sił.
Od tej chwili rządzi siła. Determinacja. Gotowość do działania.
Europa nie ma ani siły ani determinacji ani gotowości. Ma za to procedury, trybunały, dyrektywy i notariuszy. W nowym świecie jest to ekwipunek na wojnę która już się nie toczy.
I w tym kontekście polska farsa z notariuszem nabiera dodatkowego, gorzkiego wymiaru.
Bruksela toleruje ją nie tylko dlatego że Tusk jest "swój". Toleruje ją dlatego że Polska w nowym układzie sił jest terenem, nie graczem. Państwem które ma znaczenie geograficzne — jest niezbywalne jako przestrzeń, jako korytarz, jako flanka — ale nie ma znaczenia podmiotowego. Państwem wobec którego standardy są opcjonalne, bo od państw tej kategorii nikt poważnie niczego nie oczekuje.
To jest najbrutalniejsza prawda tego dnia.
Nie to że Czarzasty zamknął dyskusję. Nie to że notariusz zastąpił prezydenta. Ale to że Bruksela na to pozwoliła — i że pozwalając, powiedziała Polsce więcej o jej miejscu w nowym świecie niż wszystkie szczyty, traktaty i unijne flagi w Sali Kolumnowej razem wzięte.
Haiti ma przewroty. Somalia ma watażków. Polska i Europa mają... Tuska wraz z Marszałkiem Sejmu Pospolitej Włodzimierzem Czarzastym,
forma z pozoru bardziej cywilizowana ale...
istota — ta sama.
Am Donnerstag, dem 9. April 2026, ereignete sich im Säulensaal des polnischen Sejm ein Vorgang, der sich auf zwei Arten beschreiben ließe. Für die Anhänger der Regierungskoalition war es ein Akt der Wiederherstellung von Institutionen, die die Vorgängerregierung beschädigt habe. Für ihre Gegner hingegen eine verfassungsrechtliche Farce, in der ein Notar die Hauptrolle spielte.
Doch beide Beschreibungen verfehlen den Kern.
Entscheidend ist etwas anderes – das Schweigen. Das Schweigen Brüssels vor dem Ereignis, währenddessen und aller Wahrscheinlichkeit nach auch lange danach. Ein Schweigen, das umso beredter wirkt, als das Szenario seit Langem bekannt, öffentlich angekündigt und mit klar verteilten Rollen versehen war. Niemand rief an. Niemand warnte. Niemand protestierte.
Und eben dieses Schweigen ist das eigentliche Thema dieses Tages.
Jahrelang hatte die Europäische Union ihre politische Erzählung auf den Rechtsstaat als Fundament der Gemeinschaft gebaut. Sie leitete Verfahren ein, fror Mittel ein, verabschiedete Resolutionen. Gegen Orbán, gegen PiS, gegen jeden, der den europäischen Konsens infrage stellte. Der Rechtsstaat war zugleich Banner und Schutzschild.
Heute wissen wir, dass er etwas anderes war – ein Instrument. Selektiv eingesetzt, je nachdem, auf welcher Seite des politischen Tisches eine Regierung gerade saß.
Tusk sitzt auf der günstigen Seite. Deshalb kann er sich einen Notar leisten – und damit durchkommen.
Doch selbst diese Erklärung, so zutreffend sie ist, wirkt bereits anachronistisch. Denn die Welt, in der Brüssel sich den selektiven Rechtsstaat als politisches Werkzeug leisten konnte, ist zu Ende gegangen. Nicht im Säulensaal des Sejm, sondern irgendwo über dem Iran, wo amerikanische und israelische Schläge die letzte Illusion einer Epoche zerstörten – die Illusion, das Völkerrecht sei mehr als ein Protokoll des aktuellen Kräfteverhältnisses.
Von diesem Moment an regiert die Macht. Der Wille. Die Entschlossenheit zum Handeln.
Europa besitzt weder Macht noch Entschlossenheit noch Willen. Was es besitzt, sind Verfahren, Gerichte, Richtlinien und Notare. In der neuen Welt ist dies Ausrüstung für einen Krieg, der nicht mehr geführt wird.
Und in diesem Kontext erhält die polnische Farce mit dem Notar eine zusätzliche, bittere Dimension.
Brüssel toleriert sie nicht nur, weil Tusk „einer der Ihren“ ist. Es toleriert sie, weil Polen im neuen Kräftegefüge ein Terrain ist, kein Akteur. Ein Staat, der geografische Bedeutung trägt – unverzichtbar als Raum, Korridor, Flanke –, aber keine Bedeutung als Subjekt. Ein Staat, gegenüber dem Standards optional sind, weil man von Staaten dieser Kategorie nichts weiter erwartet.
Das ist die brutalste Wahrheit dieses Tages.
Nicht, dass Czarzasty die Debatte schloss. Nicht, dass ein Notar den Präsidenten ersetzte. Sondern dass Brüssel es zuließ – und damit Polen mehr über seinen Platz in der neuen Welt sagte als alle Gipfel, Verträge und EU‑Fahnen im Säulensaal zusammen.
Haiti hat seine Staatsstreiche. Somalia seine Warlords. Polen und Europa haben… Tusk, gemeinsam mit dem Marschall des Sejm Pospolitej, Włodzimierz Czarzasty.
Eine Form, die an der Oberfläche zivilisierter erscheint. Doch der Kern bleibt –
unverändert.
