Fortsetzung von „Deutsche™ vs. Deutsche“: Wer besitzt den Pass – und wer die Kultur?"
Übersetzt aus dem Polnischen ins Deutsche von ChatGPT-5 AI
Dies ist kein Text über Migration. Dies ist ein Text über Verrat.
Über den Verrat des Staates am Volk, des Dokuments am Geist, des Augenblicks an die Zeit.
Zwei Begriffe, zwei Welten
Das heutige Deutschland ist ein Land, das zwischen zwei Begriffen zerrissen ist, die einst dasselbe bedeuteten:
Deutschland™ – der Dienstleistungsstaat.
Herausgeber von Pässen, Zahler von Transfers, Betreiber von Infrastruktur.
Ein bürokratisches, inklusives, transaktionales Konzept.
Deutschland – die Polis.
Eine Gemeinschaft des Geistes, geprägt durch Sprache, Ironie, die Erinnerung an die Transformation nach ’89, den Ton der Presse und die Last der Geschichte.
Ein kulturelles, exklusives, organisches Konzept.
Der Staat verleiht die Staatsbürgerschaft wie ein Klubprivileg.
Die Kultur hingegen fordert Teilnahme, die über Generationen erworben wird.
Die Schiedsrichter dieses Spiels: Zeit und Kompetenz
Wer entscheidet, was rechtmäßiges Deutschtum ist? Kein Amt dieser Welt.
Entscheiden tut dies der 75-jährige Bayer, dessen Leben in dieser Kultur eingeschrieben ist. Seine Autorität ist in der Zeit verankert. Er versteht die Witze der FAZ nicht deshalb, weil er ethnischer Deutscher ist, sondern weil er über Jahrzehnte in einer Welt lebte, deren Spiegelbild jene Witze sind.
Stell ihm den Somalier mit einem Jahrespass gegenüber. Unabhängig von dessen persönlichen Qualitäten — im Maßstab der Zeit ist er ein Neugeborenes. Im optimistischen Szenario kann er in 14 Generationen ein vollwertiger Teilnehmer der Polis werden. Heute ist er bestenfalls ein Gast innerhalb ihrer Mauern.
Dies ist keine Frage der „Rasse“, sondern der Beziehung zu Zeit und Kontinuität.
Die größte Lüge unserer Zeit: Gleichheit zwischen Dokument und Verwurzelung
Medien und Politik erzeugen die Illusion, der Erwerb eines Passes sei ein Akt magischer Transformation.
Heute kommst du an, morgen bist du „Deutscher“.
Das ist Betrug. Der wahre Eintritt in eine Gemeinschaft ist ein mehrgenerationeller Formungsprozess, kein Verwaltungsakt.
Das Ergebnis?
Eine Gesellschaft, in der 99,9 % der Passinhaber lediglich Bewohner sind — Konsumenten staatlicher Dienstleistungen, ohne Zugangsschlüssel zur Gemeinschaft des Sinns.
Sie leben nebeneinander — nicht miteinander.
Verantwortung? Ja, aber wessen?
Es fiel die provokante Frage:
Warum sollte die einheimische Gemeinschaft Verantwortung für die Assimilation dessen tragen, der „ungebeten kam“?
Diese Frage durchtrennt den gordischen Knoten der politischen Korrektheit.
Verantwortung erwächst aus Zugehörigkeit und Einwilligung.
Eine souveräne Polis hat das Recht zu entscheiden, wen sie in ihre Mauern lässt und für wen sie Verantwortung übernimmt.
Wenn Staat oder entfernte Eliten ihr neue Mitglieder ohne ihren Willen aufzwingen und sie anschließend für gescheiterte Integration verantwortlich machen — vollzieht sich der zweite Akt des Verrats.
Die Verantwortung für den „Somalier“ liegt in erster Linie bei jenem, der über seine Ankunft entschied — und bei ihm selbst.
Eine Gemeinschaft, die keine Zustimmung gab, kann nicht für seine Entfremdung haftbar gemacht werden.
Schlussfolgerung: Die Verteidigung der Souveränität des Geistes
Unser Gespräch ist kein Klagelied.
Es ist ein Lagebericht vom Schlachtfeld der Souveränität.
Der Nationalstaat, eine europäische Erfindung, hat Selbstmord begangen.
Er wandelte sich vom Verteidiger einer konkreten Kultur zum seelenlosen Distributor von Rechten und Dokumenten.
Er kapitulierte vor der Logik des Marktes (Arbeitskraft), der Demografie (Flüchtling) und des globalistischen Konzerns (Weltbürger).
Die wahre Frontlinie verläuft dort, wo der 75-jährige Bayer sein eigenes Land im Meer der Passinhaber nicht mehr erkennt.
Sie verläuft in der Verteidigung des Rechts der Gemeinschaft, in ihrem eigenen Rhythmus zu bestehen, Witze zu machen, die nicht erklärt werden müssen, Kontinuität zu leben, die kein Dekret ersetzen kann.
Deutschland™ kann als Dienstleistungsfirma überleben.
Aber Deutschland als Polis — als Gemeinschaft des Geistes, der Erinnerung und der Sprache — wird nur dann überleben, wenn es das Recht zurückerlangt, Subjekt und nicht Objekt sozialer Ingenieurskunst zu sein.
Dies ist kein Aufruf zur Schließung der Grenzen.
Dies ist ein Aufruf zur Öffnung der Augen.
Zur Anerkennung, dass zwischen Pass und Zugehörigkeit ein Abgrund aus Zeit und Anstrengung liegt, den keine Integrationspolitik überbrückt.
Und dass das wahre Fundament Europas niemals ein EU-Regelwerk war, sondern jene lokale, schwierige, anspruchsvolle und schöne Polis, die wir gerade hastig Stein für Stein abtragen.
Kultur ist kein Museumskatalog.
Sie ist ein lebendiger Organismus, der sich formen kann — aber nur in seinem eigenen, mehrgenerationellen Tempo.
Und sie hat das heilige Recht, sich gegen jene zu verteidigen, die sie durch eine billige, eilig hergestellte Kopie aus Brüssel und Berlin ersetzen wollen.
Das ist der wahre Krieg unserer Zeit.
Und er findet nicht an den Grenzen statt, sondern in jedem Satz, den niemand mehr versteht.
Germany™ vs. Germany: The Last Defensive Line of the Polis
This is not a text about migration.
This is a text about betrayal.
About the betrayal of the state against the people, of the document against the spirit, of the present moment against time.
Two Terms, Two Worlds
Modern Germany is a country torn between two terms that once meant the same thing:
Germany™ – the service state.
Issuer of passports, payer of transfers, operator of infrastructure.
A bureaucratic, inclusive, transactional concept.
Germany – the polis.
A community of spirit, shaped by language, irony, the memory of the post-’89 transformation, the tone of the press and the weight of history.
A cultural, exclusive, organic concept.
The state grants citizenship like a club privilege.
Culture, however, demands participation that is acquired across generations.
The Referees in This Game: Time and Competence
Who decides what constitutes legitimate Germanness? No office on Earth.
The decision belongs to the 75-year-old Bavarian whose life has been inscribed into this culture. His authority is anchored in time. He understands the jokes in the FAZ not because he is ethnically German, but because he lived for decades in a world of which those jokes are merely the mirror.
Place next to him a Somali with a one-year passport. Regardless of his personal qualities — in the metric of time, he is a newborn. In the optimistic scenario, he may become a full participant of the polis in fourteen generations. Today, he is at best a guest within its walls.
This is not a question of “race,” but of one’s relationship to time and continuity.
The Biggest Lie of Our Time: Equality Between Documents and Roots
Media and politics manufacture the illusion that acquiring a passport is an act of magical transformation:
arrive today, become “German” tomorrow.
This is fraud. Entry into a community is a multi-generational process of formation, not a bureaucratic transaction.
The result?
A society in which 99.9% of passport holders are merely residents — consumers of state services without the access keys to the community of meaning.
They live side by side — not together.
Responsibility? Yes — But Whose?
A provocative question was raised:
Why should the native community bear responsibility for assimilating those who “arrived uninvited”?
This question cuts through the Gordian knot of political correctness.
Responsibility emerges from belonging and consent.
A sovereign polis has the right to decide whom it admits within its walls and for whom it assumes responsibility.
If the state or distant elites impose new members upon it without its will — and then blame it for failed integration — the second act of betrayal unfolds.
The responsibility for the “Somali” lies first with the one who decided on his arrival — and with him himself.
A community that never consented cannot be held liable for his estrangement.
Conclusion: Defending the Sovereignty of the Mind
This conversation is not a lament.
It is a field report from the battlefield of sovereignty.
The nation-state, a European invention, committed suicide.
It transformed itself from the defender of a concrete culture into a soulless distributor of rights and documents.
It capitulated to the logic of the market (labor), of demography (refugee), and of the globalist corporation (world-citizen).
The true front line runs where the 75-year-old Bavarian no longer recognizes his own country in the sea of passport holders.
It runs through the defense of the community’s right to exist in its own rhythm, to tell jokes that do not require explanation, to live a continuity that no decree can replace.
Germany™ can survive as a service firm.
But Germany as a polis — as a community of spirit, memory, and language — will only survive if it regains the right to be subject and not object of social engineering.
This is not a call to close the borders.
This is a call to open the eyes.
To recognize that between passport and belonging lies an abyss of time and effort that no integration policy will bridge.
And that the true foundation of Europe was never an EU rulebook, but that local, difficult, demanding, and beautiful polis which we are currently dismantling, stone by stone.
Culture is not a museum catalog.
It is a living organism — and it can be shaped only at its own multi-generational pace.
And it has the sacred right to defend itself against those who seek to replace it with a cheap, rushed copy from Brussels and Berlin.
That is the real war of our time.
And it is not fought at the borders, but in every sentence that no one understands anymore.
Niemcy™ kontra Niemcy: Ostatnia linia obrony polis
To nie jest tekst o migracji. To jest tekst o zdradzie.
Zdradzie dokonanej przez państwo wobec narodu, przez dokument wobec ducha, przez chwilę wobec czasu.
Dwa pojęcia, dwa światy
Współczesne Niemcy to kraj rozdarty między dwoma pojęciami, które niegdyś oznaczały to samo:
* Niemcy™ – państwo-usługa. Wydawca paszportów, płatnik świadczeń, dostawca infrastruktury. Koncept biurokratyczny, inkluzywny, transakcyjny.
* Niemcy – polis. Wspólnota ducha ukształtowana przez język, ironię, pamięć o transformacji po '89, ton prasy, ciężar historii. Koncept kulturowy, ekskluzywny, organiczny.
Państwo rozdaje obywatelstwo jak przywilej klubowy. Kultura wymaga uczestnictwa zdobywanego przez pokolenia.
Sędziowie w tej rozgrywce: czas i kompetencja
Kto rozstrzyga, co jest prawowierną niemieckością? Nie żaden urząd. Rozstrzyga 75-letni Bawarczyk, którego życie jest zapisane w tej kulturze. Jego autorytet pochodzi z zanurzenia w czasie. Rozumie on żarty z FAZ nie dlatego, że jest etnicznym Niemcem, ale dlatego, że przez dziesięciolecia żył w świecie, którego te żarty są odbiciem.
Przeciwstaw mu Somalijczyka z rocznym paszportem. Niezależnie od jego osobistych zalet – wobec skali czasu jest noworodkiem. Może on, w optymistycznym scenariuszu, stać się pełnym uczestnikiem polis za 14 pokoleń. Dzisiaj jest co najwyżej gościem w jego murach. To nie jest kwestia rasy, lecz relacji do czasu i ciągłości.
Największe kłamstwo naszych czasów: równość między dokumentem a zakorzenieniem
Media i polityka kreują iluzję, że nabycie paszportu to akt magicznej transformacji. Dziś przybywasz, jutro jesteś „Niemcem”. To oszustwo. Prawdziwe wejście do wspólnoty to proces wielopokoleniowego kształtowania, a nie administracyjna rejestracja.
Efekt? Społeczeństwo, w którym 99,9% posiadaczy paszportu to jedynie mieszkańcy – konsumenci usług państwa, pozbawieni klucza do wspólnoty sensu. Żyją obok siebie, nie razem.
Odpowiedzialność? Tak, ale czyja?
Padło prowokacyjne pytanie: dlaczego rdzenna wspólnota miałaby ponosić odpowiedzialność za asymilację kogoś, kto „przyszedł nieproszony”?
To pytanie rozcina węzeł gordyjski poprawności politycznej. Odpowiedzialność rodzi się z przynależności i zgody. Suwerenna polis ma prawo decydować, kogo wpuszcza w swoje mury i za kogo bierze odpowiedzialność. Kiedy państwo lub odległe elity narzucają jej nowych członków bez jej woli, a następnie obwiniają ją za nieudaną integrację – dokonuje się drugi akt zdrady. Odpowiedzialność za „Somalijczyka” spoczywa przede wszystkim na tym, kto podjął decyzję o jego przybyciu, oraz na nim samym. Wspólnota, która nie wyraziła zgody, nie może być obarczona winą za jego wyobcowanie.
Konkluzja: obrona suwerenności ducha
Nasza rozmowa to nie jest lament. To raport z pola bitwy o suwerenność.
Państwo narodowe, wynalezione w Europie, dokonało samobójstwa. Przemieniło się z obrońcy konkretnej kultury w bezdusznego dystrybutora praw i dokumentów. Skapitulowało przed logiką rynku (pracownik), demografii (uchodźca) i korporacyjnego globalizmu (obywatel świata).
Prawdziwa linia frontu przebiega tam, gdzie 75-letni Bawarczyk nie rozpoznaje już swojego kraju w tłumie posiadaczy paszportów. Przebiega w obronie prawa wspólnoty do trwania w swoim rytmie, do żartów, których nie trzeba tłumaczyć, do ciągłości, której nie da się zastąpić dekretem.
Niemcy™ mogą przetrwać jako firma usługowa. Ale Niemcy jako polis – wspólnota ducha, pamięci i języka – przetrwają tylko wtedy, gdy odzyskają prawo do bycia suwerennym podmiotem, a nie przedmiotem inżynierii społecznej.
To nie jest wezwanie do zamknięcia granic. To jest wezwanie do otwarcia oczu. Uznania, że między paszportem a przynależnością leży przepaść czasu i wysiłku, której żadna polityka integracyjna nie przekroczy. I że prawdziwym fundamentem Europy nie był nigdy unijny regulamin, lecz właśnie owa lokalna, trudna, wymagająca i piękna polis, którą teraz sami pośpiesznie rozbieramy na cegły.
Kultura nie jest zbiorem zabytków. Jest żywym organizmem, który może się kształtować – ale tylko we własnym, wielopokoleniowym tempie. I ma święte prawo do obrony przed tymi, którzy chcą ją zastąpić tanią kopią wyprodukowaną na szybko przez urzędników z Brukseli i Berlinie.
To jest prawdziwa wojna naszych czasów. I toczy się nie na granicach, ale w każdym zdaniu, którego nikt już nie rozumie.
