Who Is the State When the State’s Own Security Services Start Shooting at Each Other?
A question worth asking in the European Parliament — and in Ursula von der Leyen’s office
Let us imagine, for a moment, a situation that — I suspect — requires no special explanation to anyone in Europe.
In Washington, CIA and FBI agents start shooting at each other.
Not during an exercise.
Not somewhere in a distant theatre of operations.
Not because of a battlefield mistake.
In the capital of the United States.
In broad daylight.
Several officers are wounded.
Would we call it “an incident between two agencies”?
Or would we start asking a much more uncomfortable question:
What happens to a state when its own armed services begin using force against one another?
Something remarkably similar has just happened in Kyiv.
And this time it is not Russian propaganda.
It is not some anonymous blogger’s commentary.
It is not even a story originating exclusively in the Ukrainian media.
The incident has been reported by The Guardian, Reuters, The Wall Street Journal, Le Monde, The Independent and Al Jazeera.
The Guardian says it all in its headline:
“Shootout in Kyiv between Ukrainian spy services ‘disgraceful’, says Zelenskyy.”
Not “misunderstanding.”
Not “minor security incident.”
Shootout.
A shootout.
Between Ukrainian intelligence services.
On 2 September, an armed confrontation took place in Kyiv between Ukraine’s military intelligence service, HUR, and the SBU — the state security service responsible, among other things, for domestic security and counterintelligence.
Three HUR personnel were wounded.
Reuters confirms that the confrontation between the two structures escalated into an exchange of fire, and that President Zelenskyy ordered an investigation into how the escalation occurred.
The affair began with Stepan Kaplunov, a Russian nationalist fighting on Ukraine’s side and associated with the Timur unit subordinate to HUR.
The SBU says it was conducting an operation to prevent a Russian plot to assassinate anti-Kremlin Russian activists.
Kaplunov tells a completely different story.
He claimed that he had been detained by the SBU and forced to sign statements admitting cooperation with Russian intelligence — statements he later retracted.
Then HUR personnel arrived.
And shots were fired.
Which version is true?
We do not yet know.
And that is precisely why there must be an investigation.
But — and here the problem becomes considerably more serious than the Kaplunov affair itself —
the answer to who fired first does not answer the most important question.
The important question is:
Why did HUR and SBU officers believe they could shoot at each other in the first place?
That is a question about the nature of the state.
Not about criminal procedure.
Not about operational protocols.
Not about one detained man.
It is a question about who actually possesses state power.
In a normal state, security services may compete.
They may fight over jurisdictions.
They may distrust one another.
They may have different commanders, institutional interests and political loyalties.
But there is a line they do not cross.
They do not shoot at each other.
Why?
Because state weapons do not belong to the agency.
They belong to the state.
An officer does not have the right to use force simply because he is an officer.
He has that right because he acts on behalf of the state, within the law and within a state hierarchy.
When two armed officers representing two state institutions start shooting at one another, a much more fundamental question arises:
Who represents the state at that moment?
And an even more uncomfortable one:
Do both sides still accept that there is someone above them with the authority to settle their conflict?
That is why what happened in Kyiv matters far more than the number of people wounded.
President Volodymyr Zelenskyy called the incident “absolutely disgraceful.”
He said state weapons should be used against Russian occupiers, not in internal conflicts.
He ordered an investigation.
Two people from the respective structures were served with notices of suspicion in connection with the incident. Zelenskyy also dismissed Oleh Khramov, head of an SBU department responsible for protecting state secrets. Reuters
The following day, Le Monde reported that Zelenskyy had also dismissed two deputy heads of the agencies, holding them responsible for the situation. Le Monde
All of this is important.
But there is something else worth noticing.
The Guardian did not headline its story:
“Zelenskyy orders Ukrainian intelligence services to stop fighting.”
Nor:
“Ukrainian president intervenes to prevent armed conflict between security agencies.”
The headline says:
“Shootout in Kyiv between Ukrainian spy services ‘disgraceful’, says Zelenskyy.”
First comes:
Shootout in Kyiv.
Then:
Between Ukrainian spy services.
And only then:
“Disgraceful”, says Zelenskyy.
I am not claiming that this headline proves Zelenskyy is a “figurehead.”
It does not.
But it is remarkably revealing.
Because it presents a reality that can no longer be easily concealed behind a constitutional diagram:
two armed state structures entered into conflict, while the president commented on and dealt with the consequences afterwards.
That should prompt anyone seriously interested in Ukraine to look beyond the constitutional structure and ask about the actual structure of power.
The way The Wall Street Journal describes the affair is particularly telling.
Its headline reads:
“Gunfight in Kyiv Deepens Feud Between Ukraine’s Powerful Spy Agencies.”
The word worth noticing is:
Feud.
Not accident.
Not misunderstanding.
Not isolated incident.
Feud.
Conflict.
Rivalry.
A dispute between powerful security agencies.
The Wall Street Journal places the shootout in the broader context of growing tensions and rivalry between Ukraine’s two most important intelligence structures, pointing among other things to institutional competition, personnel changes and loyalties surrounding former HUR chief Kyrylo Budanov.
That changes the meaning of the entire episode.
If this was merely an unfortunate operational misunderstanding, the state has a relatively simple problem:
find out who made the mistake,
punish those responsible,
and move on.
But if the shootout was a violent manifestation of a long-running institutional conflict, then we are dealing with something entirely different.
Not an incident.
A struggle for power.
Le Monde describes a shootout that exposed rivalries running through Ukraine’s security apparatus.
And again, there is a word worth noticing:
rift.
A fracture.
A split.
A conflict within the security apparatus.
Le Monde points out that a crisis which had largely remained behind the scenes within Ukraine’s security establishment suddenly erupted into public view. It also describes tensions between circles associated with former HUR chief Kyrylo Budanov and the current leadership of military intelligence.
This matters.
Because a modern state is not defined simply by the number of ministries, offices and uniforms it possesses.
It is defined by whether all those institutions ultimately answer to one higher political authority.
If they do, rivalry remains rivalry.
If they do not, rivalry can become armed conflict.
And that is precisely the line Kyiv has crossed.
Al Jazeera titled its report:
“Ukrainian intel agencies in Kyiv firefight: What happened and why?”
And in its opening sentence it says that the shootout between Ukraine’s two major intelligence agencies exposed internal divisions within Kyiv’s security establishment.
Again:
Internal divisions.
Not misunderstanding.
Divisions.
And the word “firefight” matters too.
It is not a metaphor for a bureaucratic dispute.
It means an exchange of fire.
Between armed men.
Inside the same state.
The Independent describes the event as an “extraordinary daytime shootout” between two Ukrainian intelligence services.
Extraordinary.
Daytime.
Shootout.
In the capital.
Between state security services.
That combination of words ought to be enough to make any European politician put the other papers aside for a moment.
Because Europe has spent decades explaining to itself what a modern European state is supposed to be.
The rule of law.
Democratic institutions.
Civilian control.
Accountability.
A monopoly on the legitimate use of force.
And then, in the capital of a state aspiring to EU membership, two of its own armed institutions start shooting at each other.
There is one question here that matters above all others:
Why did two state security services believe they could use force against each other?
And immediately behind it comes another:
Who in Ukraine has the ultimate authority to use state violence?
The president?
The government?
Parliament?
The courts?
Or the security structures themselves, whenever they decide that circumstances justify the use of force?
Because if two armed state services can confront each other in the middle of the capital and open fire, the problem is no longer simply that “something went wrong.”
The problem is that someone must previously have decided that they had the right to pull the trigger.
One can, of course, say:
“But Zelenskyy is the president. He ordered an investigation. He dismissed people. He demanded accountability.”
Formally — yes.
But politics does not consist entirely of formal powers.
The real question is:
what is the actual relationship between the president and institutions that possess weapons, conduct their own operations, control their own information, have their own loyalties and — as we have just seen — are capable of using force against another part of the state apparatus?
That is a different question.
And a much more dangerous one.
Perhaps the problem is not simply that the war has created extraordinarily powerful security services.
Perhaps the deeper problem is that the war has created centres of power within the state whose institutional interests and loyalties may, under certain circumstances, become stronger than their submission to a single political hierarchy.
And when such centres of power possess weapons, this ceases to be a purely theoretical problem.
The Guardian’s headline is therefore more revealing than it may initially appear.
The president exists.
The office exists.
The constitutional powers exist.
And yet the shootout happened.
It forces us to distinguish between two things that political language very often conveniently conflates:
formal authority
and
the actual capacity to exercise control.
A president may formally command the state apparatus.
What matters far more is whether every armed part of that apparatus accepts his authority before the shots are fired — not only after the shooting has ended.
That is the real test of political power.
A president who can dismiss people after an armed confrontation clearly possesses formal authority.
But the very fact that such a confrontation occurred tells us that, at a critical moment, formal authority was not enough to prevent escalation.
And that is a fact.
Facts can be more interesting than political declarations.
Western media have been remarkably consistent about the nature of the event.
Reuters says an investigation will determine how the escalation occurred.
The Guardian says shootout.
The Wall Street Journal says gunfight and places it in the context of a deepening feud between powerful agencies.
Le Monde speaks of a rift within the security apparatus.
The Independent calls it an extraordinary daytime shootout.
Al Jazeera speaks of a firefight exposing internal divisions within Kyiv’s security establishment.
Six different Western news organisations.
Different journalistic cultures.
Different political perspectives.
And yet remarkably similar language.
Perhaps that is enough.
It may therefore be time to stop calling this simply an “incident.”
The investigation should establish who did what.
But Europe should look at the larger issue: does a state aspiring to join the European Union exercise genuine, overriding control over its own armed security structures?
That is not a question about the timetable for accession.
It is a question about a condition without which accession itself becomes problematic.
The European Union can help rebuild a country after war.
It can help rebuild its economy.
It can finance infrastructure.
It can help reform institutions.
But it cannot decide for a state who ultimately controls its instruments of state violence.
And so we return to the question with which this essay began:
Who is the state when the state’s own security services start shooting at each other?
Because if we do not know the answer, we still do not know something even more important:
Who actually holds the state in his hands?
And perhaps that is where Europe’s conversation about Ukraine’s future membership should begin — before it asks when Ukraine will become a member.
author T.L. with the assistance of AI
____________________________________
Co z państwem którego służby zaczynają do siebie strzelać?
Pytanie, które warto zadać w Parlamencie Europejskim — i w gabinecie Ursuli von der Leyen
Wyobraźmy sobie na chwilę sytuację, której — jak sądzę — nie trzeba nikomu w Europie specjalnie tłumaczyć.
W Waszyngtonie agenci CIA i FBI zaczynają do siebie strzelać.
Nie podczas ćwiczeń.
Nie w jakiejś odległej strefie działań.
Nie wskutek pomyłki na polu walki.
W stolicy Stanów Zjednoczonych.
W biały dzień.
Kilku funkcjonariuszy zostaje rannych.
Czy nazwalibyśmy to „incydentem między dwiema służbami”?
Czy może zaczęlibyśmy zadawać znacznie bardziej nieprzyjemne pytanie:
Co dzieje się z państwem, jeżeli jego własne uzbrojone służby zaczynają używać przemocy przeciwko sobie?
Otóż coś bardzo podobnego wydarzyło się właśnie w Kijowie.
I tym razem nie jest to rosyjska propaganda.
Nie jest to komentarz jakiegoś anonimowego blogera.
Nie jest to nawet informacja pochodząca wyłącznie z ukraińskich mediów.
O wydarzeniu piszą The Guardian, Reuters, The Wall Street Journal, Le Monde, The Independent i Al Jazeera.
The Guardian już samym tytułem mówi wszystko:
„Shootout in Kyiv between Ukrainian spy services ‘disgraceful’, says Zelenskyy.”
Nie „misunderstanding”.
Nie „minor security incident”.
Shootout.
Strzelanina.
Między ukraińskimi służbami wywiadowczymi.
HUR i SBU — strzelają do siebie
2 września w Kijowie doszło do zbrojnego starcia pomiędzy ukraińskim wywiadem wojskowym HUR a SBU — służbą bezpieczeństwa odpowiedzialną między innymi za bezpieczeństwo wewnętrzne i kontrwywiad.
Trzech ludzi HUR zostało rannych.
Reuters potwierdza, że konflikt pomiędzy obiema strukturami eskalował do wymiany ognia, a prezydent Zełenski zarządził dochodzenie mające ustalić, jak doszło do eskalacji.
Sprawa zaczęła się od Stepana Kaplunowa, rosyjskiego nacjonalisty walczącego po stronie Ukrainy i związanego z jednostką Timur podporządkowaną HUR.
SBU twierdzi, że prowadziło operację mającą zapobiec rosyjskiemu planowi zamachu na rosyjskich antykremlowskich aktywistów.
Kaplunow przedstawia zupełnie inną wersję wydarzeń.
Twierdził, że został zatrzymany przez SBU i zmuszony do podpisania zeznań o współpracy z rosyjskim wywiadem — zeznań, które później odwołał.
Potem pojawili się ludzie HUR.
I padły strzały.
Która wersja jest prawdziwa?
Tego jeszcze nie wiemy.
I właśnie dlatego potrzebne jest śledztwo.
Ale — i tu zaczyna się problem znacznie poważniejszy niż sama sprawa Kaplunowa —
odpowiedź na pytanie, kto strzelił pierwszy, nie odpowiada na najważniejsze pytanie.
Najważniejsze pytanie brzmi:
Dlaczego funkcjonariusze HUR i SBU w ogóle uznali, że mogą do siebie strzelać?
To jest pytanie o naturę państwa.
Nie o kryminalistykę.
Nie o procedury.
Nie o jednego zatrzymanego człowieka.
To pytanie o to, kto właściwie posiada władzę państwową.
Państwo ma monopol na przemoc — ale żadna służba nie ma własnego państwa
W normalnym państwie służby mogą ze sobą konkurować.
Mogą walczyć o kompetencje.
Mogą nie ufać sobie nawzajem.
Mogą mieć różnych dowódców, różne interesy instytucjonalne, różne lojalności polityczne.
Ale istnieje granica, której nie przekraczają.
Nie strzelają do siebie.
Dlaczego?
Ponieważ broń państwowa nie należy do służby.
Należy do państwa.
Funkcjonariusz nie posiada prawa do użycia przemocy dlatego, że jest funkcjonariuszem.
Posiada je dlatego, że działa w imieniu państwa, w granicach prawa i w ramach państwowej hierarchii.
Jeżeli jednak dwóch uzbrojonych funkcjonariuszy reprezentujących dwie państwowe instytucje zaczyna strzelać do siebie, pojawia się pytanie znacznie bardziej fundamentalne:
kto w tym momencie reprezentuje państwo?
A jeszcze bardziej niewygodne:
czy obie strony nadal uznają, że istnieje ktoś ponad nimi, kto ma prawo rozstrzygnąć ich konflikt?
I właśnie dlatego wydarzenie z Kijowa jest znacznie ważniejsze, niż sugerowałaby sama liczba rannych.
„Absolutely disgraceful” — i co dalej?
Prezydent Wołodymyr Zełenski nazwał wydarzenie „absolutely disgraceful”.
Powiedział, że broń państwowa powinna być używana przeciwko rosyjskim okupantom, a nie w wewnętrznych konfliktach.
Zarządził śledztwo.
Dwie osoby z obu struktur otrzymały zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstw związanych z incydentem. Zełenski odwołał również Oleha Khramova, szefa departamentu SBU odpowiedzialnego za ochronę tajemnic państwowych. Reuters
Dzień później Le Monde poinformował dodatkowo, że Zełenski zdecydował o odwołaniu dwóch zastępców szefów obu służb, uznanych za odpowiedzialnych za sytuację. Le Monde
To wszystko jest oczywiście istotne.
Ale proszę zwrócić uwagę na coś jeszcze.
The Guardian nie zatytułował swojego tekstu:
„Zelenskyy orders Ukrainian intelligence services to stop fighting.”
Nie zatytułował go nawet:
„Ukrainian president intervenes to prevent armed conflict between security agencies.”
Tytuł brzmi:
„Shootout in Kyiv between Ukrainian spy services ‘disgraceful’, says Zelenskyy.”
Najpierw jest:
Shootout in Kyiv.
Potem:
Between Ukrainian spy services.
A dopiero potem:
„Disgraceful”, says Zelenskyy.
Nie twierdzę, że ten tytuł dowodzi, iż Zełenski jest „figurantem”.
Nie dowodzi.
Ale jest niezwykle wymowny.
Bo pokazuje pewną rzeczywistość, której nie da się już łatwo przykryć konstytucyjnym schematem:
dwie uzbrojone struktury państwowe weszły ze sobą w konflikt, a prezydent komentuje i rozlicza wydarzenie po fakcie.
To powinno skłonić każdego, kto zajmuje się Ukrainą, do zadania pytania o rzeczywistą strukturę władzy.
Nie tylko o tę zapisaną w konstytucji.
O tę rzeczywistą.
WSJ: to nie jest zwykły incydent
I tutaj szczególnie interesujący jest sposób, w jaki sprawę opisuje The Wall Street Journal.
Tytuł brzmi:
„Gunfight in Kyiv Deepens Feud Between Ukraine’s Powerful Spy Agencies.”
Proszę zwrócić uwagę na słowo:
Feud.
Nie accident.
Nie misunderstanding.
Nie isolated incident.
Feud.
Konflikt.
Rywalizacja.
Spór pomiędzy potężnymi służbami.
The Wall Street Journal umieszcza strzelaninę w szerszym kontekście narastających napięć i rywalizacji pomiędzy dwiema najważniejszymi ukraińskimi strukturami wywiadowczymi, wskazując między innymi na konkurencję instytucjonalną, zmiany personalne oraz lojalności związane z byłym szefem HUR Kyryłem Budanowem.
To zmienia znaczenie całego wydarzenia.
Bo jeśli jest to tylko niefortunne nieporozumienie operacyjne, państwo ma stosunkowo prosty problem:
ustalić, kto popełnił błąd,
ukarać odpowiedzialnych,
i iść dalej.
Ale jeżeli strzelanina jest gwałtownym przejawem długotrwałego konfliktu instytucjonalnego, wtedy mamy do czynienia z czymś zupełnie innym.
Nie z incydentem.
Z walką o władzę.
Le Monde: pęknięcie wewnątrz aparatu bezpieczeństwa
Le Monde pisze o strzelaninie, która ujawniła rywalizację przebiegającą przez ukraiński aparat bezpieczeństwa.
I znów pojawia się słowo, którego nie należy przeoczyć:
rift.
Pęknięcie.
Rozłam.
Konflikt wewnątrz aparatu bezpieczeństwa.
Le Monde zwraca uwagę, że kryzys, który dotychczas pozostawał w dużej mierze za kulisami ukraińskiego aparatu bezpieczeństwa, nagle wybuchł publicznie. Opisuje również napięcia pomiędzy środowiskami związanymi z byłym szefem HUR Kyryłem Budanowem a obecnym kierownictwem wywiadu wojskowego.
To istotne.
Ponieważ nowoczesne państwo nie jest definiowane wyłącznie przez liczbę ministerstw, urzędów i mundurów.
Jest definiowane przez to, czy te wszystkie instytucje ostatecznie podlegają jednej, nadrzędnej władzy politycznej.
Jeżeli tak — rywalizacja pozostaje rywalizacją.
Jeżeli nie — rywalizacja może stać się konfliktem zbrojnym.
I właśnie tę granicę Kijów przekroczył.
Al Jazeera: wewnętrzne podziały
Al Jazeera zatytułowała swój materiał:
„Ukrainian intel agencies in Kyiv firefight: What happened and why?”
I już w pierwszym zdaniu pisze, że strzelanina pomiędzy dwiema najważniejszymi ukraińskimi agencjami wywiadowczymi ujawniła wewnętrzne podziały w aparacie bezpieczeństwa Kijowa.
Znów:
Internal divisions.
Nieporozumienie?
Nie.
Podziały.
A słowo „firefight” również ma znaczenie.
Bo firefight nie jest metaforą biurokratycznego sporu.
Oznacza wymianę ognia.
Pomiędzy uzbrojonymi ludźmi.
W obrębie tego samego państwa.
The Independent: „extraordinary daytime shootout”
The Independent określa wydarzenie jako „extraordinary daytime shootout” pomiędzy dwiema ukraińskimi służbami wywiadowczymi.
Nadzwyczajna.
Dzienna.
Strzelanina.
W stolicy.
Pomiędzy państwowymi służbami.
Taki zestaw słów powinien wystarczyć, aby każdy europejski polityk przynajmniej na chwilę odłożył inne dokumenty na biurko.
Bo Europa od lat tłumaczy sama sobie, czym jest nowoczesne państwo europejskie.
Praworządność.
Demokratyczne instytucje.
Cywilna kontrola.
Odpowiedzialność.
Monopol na legalne użycie przemocy.
A potem, w stolicy państwa aspirującego do członkostwa w Unii Europejskiej, dwie jego własne uzbrojone struktury zaczynają do siebie strzelać.
To jest pytanie, które Europa powinna zadać
Nie:
Kto strzelił pierwszy?
To jest pytanie dla śledczych.
Nie:
Czy Kaplunow rzeczywiście współpracował z rosyjskim wywiadem?
To jest pytanie dla prokuratorów i ludzi służb.
Nie nawet:
Który dowódca popełnił błąd operacyjny?
To jest pytanie dla ukraińskiej hierarchii dowodzenia.
Europejskie pytanie jest znacznie bardziej fundamentalne:
Dlaczego dwie państwowe służby bezpieczeństwa uznały, że mogą użyć przemocy przeciwko sobie?
To pytanie powinno być napisane wielkimi literami w Parlamencie Europejskim.
I być może również na biurku Ursuli von der Leyen.
Bo Ukraina chce być częścią Unii Europejskiej.
A Unia Europejska nie jest przecież wyłącznie rynkiem.
Ma być wspólnotą państw rządzonych przez prawo.
A więc ktoś w Brukseli powinien zadać Kijowowi pytanie bardziej fundamentalne niż kolejne pytanie o harmonogram negocjacji akcesyjnych:
Kto w Ukrainie ma ostateczne prawo do użycia państwowej przemocy?
Prezydent?
Rząd?
Parlament?
Sądy?
Czy może same struktury bezpieczeństwa, kiedy uznają, że okoliczności uzasadniają użycie siły?
Bo jeżeli dwie uzbrojone służby państwowe mogą skonfrontować się ze sobą w środku stolicy i otworzyć ogień, problem nie polega po prostu na tym, że „coś poszło nie tak”.
Problem polega na tym, że ktoś musiał wcześniej uznać, iż ma prawo ten spust nacisnąć.
I tu właśnie zaczyna się prawdziwy problem Zełenskiego
Można oczywiście powiedzieć:
„Ale przecież Zełenski jest prezydentem. Zarządził śledztwo. Odwołał ludzi. Zażądał odpowiedzialności.”
Formalnie — oczywiście.
Ale polityka nie składa się wyłącznie z formalnych kompetencji.
Prawdziwe pytanie brzmi:
jaka jest rzeczywista relacja pomiędzy prezydentem a instytucjami, które posiadają broń, prowadzą własne operacje, kontrolują własne informacje, posiadają własne lojalności i — jak właśnie zobaczyliśmy — są zdolne do użycia siły przeciwko innej części aparatu państwowego?
To jest zupełnie inne pytanie.
I znacznie bardziej niebezpieczne.
Być może problem nie polega wyłącznie na tym, że wojna stworzyła niezwykle potężne służby bezpieczeństwa.
Być może głębszy problem polega na tym, że wojna stworzyła ośrodki siły wewnątrz państwa, których interesy instytucjonalne i lojalności mogą w określonych sytuacjach stać się silniejsze niż ich podporządkowanie jednej politycznej hierarchii.
A kiedy takie ośrodki siły posiadają broń, przestaje to być problem czysto teoretyczny.
Pytanie o rzeczywistą władzę
Dlatego właśnie tytuł Guardiana jest bardziej wymowny, niż może się początkowo wydawać.
Prezydent jest.
Urząd istnieje.
Konstytucyjne kompetencje istnieją.
Ale strzelanina wydarzyła się mimo tego.
I zmusza nas to do rozróżnienia dwóch rzeczy, które język polityczny bardzo często wygodnie ze sobą miesza:
formalnej władzy
i
rzeczywistej zdolności do sprawowania kontroli.
Prezydent może formalnie kierować aparatem państwowym.
Znacznie ważniejsze jest pytanie, czy każda uzbrojona część tego aparatu uznaje jego władzę zanim padną strzały — a nie dopiero wtedy, kiedy strzelanina już się zakończy.
To jest prawdziwy test politycznej władzy.
Prezydent, który może odwoływać ludzi po zbrojnym konflikcie, niewątpliwie posiada formalną władzę.
Ale sam fakt, że do takiego konfliktu doszło, mówi nam, że w pewnym krytycznym momencie formalna władza nie wystarczyła, aby zapobiec eskalacji.
I to jest fakt.
A fakty bywają ciekawsze niż deklaracje polityczne.
Europa nie powinna odwracać wzroku
Reuters mówi: śledztwo ma ustalić, jak doszło do eskalacji.
The Guardian mówi: shootout.
The Wall Street Journal mówi: gunfight i umieszcza go w kontekście pogłębiającego się konfliktu pomiędzy potężnymi służbami.
Le Monde mówi o rift within the security apparatus — pęknięciu wewnątrz aparatu bezpieczeństwa.
The Independent mówi o extraordinary daytime shootout.
Al Jazeera mówi o firefight ujawniającym wewnętrzne podziały w aparacie bezpieczeństwa Kijowa.
Sześć różnych zachodnich redakcji.
Różne kultury dziennikarskie.
Różne perspektywy polityczne.
A jednak niezwykle podobny język.
Czy naprawdę trzeba jeszcze więcej?
Może więc najwyższy czas przestać nazywać to po prostu „incydentem”.
Śledztwo powinno ustalić, kto zrobił co.
Ale Europa ma inną odpowiedzialność.
Europa powinna zapytać, co to wydarzenie mówi o państwie, które ma zostać kiedyś przyjęte do Unii Europejskiej.
Bo Unia Europejska może pomóc odbudować kraj po wojnie.
Może pomóc odbudować jego gospodarkę.
Może finansować infrastrukturę.
Może pomagać reformować instytucje.
Ale czy może po prostu odwrócić wzrok, kiedy dwie uzbrojone państwowe służby bezpieczeństwa zaczynają strzelać do siebie w stolicy?
To już nie jest wyłącznie pytanie o Ukrainę.
To jest pytanie o samą definicję europejskiego państwa.
I dlatego pozostaje pytanie:
Kto jest państwem, kiedy państwowe służby zaczynają do siebie strzelać?
Bo jeżeli nie znamy odpowiedzi na to pytanie, to nadal nie wiemy czegoś znacznie ważniejszego:
kto właściwie trzyma państwo w swoich rękach?
A jeżeli Ukraina ma rzeczywiście stać się częścią Unii Europejskiej, być może Bruksela powinna zadać to pytanie zanim zapyta, kiedy Ukraina zostanie jej członkiem.
autor T.L. przy współpracy z AI
