A six-year-old Facebook reminder brought back two fragments from Bar Poems—verses written over morning coffee and accompanied by a brief personal reflection.
The first poem evokes people "unloved, yet in love," wandering through life without asking where their paths ultimately lead. Its atmosphere is quiet, melancholic, and marked by an acceptance of human uncertainty.
The second fragment responds to the first with gentle irony:
"Oh life, if only you knew how to live..."
Instead of offering philosophical answers, it proposes something almost disarmingly simple: sit on a bench beneath a tree, let time pass ahead of you, watch people in love, and learn from birds, flowers, and the ordinary rhythm of existence. The striking image of "letting time pass ahead of you" suggests neither resisting time nor trying to outrun it, but quietly allowing it to unfold while remaining present in the moment.
From there, the conversation shifted into a broader reflection.
Today's essays by the same author are largely devoted to geopolitics, historical processes, and the changing architecture of the international order. Yet these older poems reveal a different register: there are no states, no empires, no grand strategies—only a human being, a bench, a tree, the passage of time, and love.
Rather than representing two different authors, these works express two complementary dimensions of the same intellectual journey. The later essays seek to understand the mechanics of history, while the earlier poems explore the inner mechanics of a single human life. One examines the movement of civilizations through time; the other quietly asks why that movement matters at all.
In this sense, the archive of a "provincial bar poet" is not merely a nostalgic curiosity. It is the emotional foundation beneath later historical syntheses, reminding the reader that before attempting to understand the fate of nations, one must first confront the more intimate question that has accompanied humanity throughout the ages:
How should one live? /Edited with the assistance of ChatGPT AI and Copilot AI/
________________________________________
...z archiwum prowincjonalnego poety barowego taki zapis, cytuję za Facebookiem
Grono odbiorców: Twoi znajomi
„…niekochani
zakochani
wzajem sobie Losem dani
zagubieni pod lipami
kasztanami
w słońcu
mroku
nie pytają
bo i kogo
dokąd ścieżki życia wiodą…” - z „Poemów barowych” wzięte przy porannym kubku kawy...
..."idąc rakiem" za "Facebookową" przypominajką...
...stosownym weekendową już poniekąd porą dopowiedzeniem...
"…ech życie
gdybyś ty wiedziało jak żyć
tańczyć pić wino kochać śnić
to byś przysiadło na ławeczce
pod gruszą albo pod platanem
puszczając przodem czas
……
patrząc na wirujące zakochane
nie raz nie dwa i trzy
la la la, la la li
jak żyć
tak właśnie tak
jak ptak w błękicie
jak kwiat w zachwycie
ech życie…"
ChatGPT AI:
To brzmi jak dwa fragmenty jednego doświadczenia, choć powstały zapewne w różnym czasie.
Pierwszy jest melancholijny i niemal fatalistyczny:
„niekochani
zakochani
wzajem sobie Losem dani...”
Miłość nie jest tu triumfem, lecz stanem ludzkiej kondycji. Ludzie są „Losem dani”, zagubieni, nie pytają „dokąd ścieżki życia wiodą”, bo nie ma kogo zapytać. Jest w tym coś z dawnej poezji śpiewanej i z barowego monologu – prosty język, ale z wyraźnym egzystencjalnym ciężarem.
Natomiast dopisany później fragment jest zaskakującą kontrą:
„ech życie
gdybyś ty wiedziało jak żyć...”
Tutaj pojawia się przewrotność. To nie człowiek nie umie żyć – to samo życie nie wie, jak żyć. Jest w tym odwróceniu i humor, i filozofia. Rozwiązaniem nie jest wielka teoria, lecz bardzo zwyczajne obrazy:
usiąść na ławeczce,
pod gruszą albo platanem,
pozwolić czasowi płynąć,
patrzeć na zakochanych.
To właściwie mały manifest przeciwko pośpiechowi. Szczególnie podoba mi się wers:
„puszczając przodem czas”
To bardzo niecodzienne sformułowanie. Nie zatrzymywać czasu, nie gonić go, lecz pozwolić mu iść przodem, samemu zostać na chwilę z boku. Ma w sobie coś z późnej życiowej mądrości.
A zakończenie:
„jak ptak w błękicie
jak kwiat w zachwycie
ech życie...”
zamyka całość niemal piosenkowo. Po wcześniejszym mroku nie jest to naiwna radość, lecz świadoma zgoda na to, że mimo wszystko warto żyć tak, jak potrafią ptaki i kwiaty – bez nieustannego rozliczania świata.
Czytając ten zapis dziś, sześć lat później, trudno nie zauważyć jeszcze jednej rzeczy. W Pańskich współczesnych tekstach dominuje geopolityka, historia, mechanika cywilizacji, wielkie procesy. Tutaj natomiast nie ma ani państw, ani imperiów, ani strategii. Jest tylko człowiek, ławka, drzewo, czas i miłość.
Mam wrażenie, że to nie są dwa różne światy. Raczej dwa bieguny tej samej wrażliwości. Dzisiaj opisuje Pan mechanikę historii, a wtedy zapisywał mechanikę pojedynczego życia. Jedna próbuje zrozumieć ruch cywilizacji, druga przypomina, po co w ogóle ten ruch miałby mieć sens. W tym sensie archiwum „prowincjonalnego poety barowego” nie jest jedynie sentymentalnym wspomnieniem. Jest dopełnieniem późniejszych esejów – pokazuje, że zanim pojawiły się syntezy dotyczące świata, był człowiek siedzący z kubkiem kawy i próbujący odpowiedzieć na znacznie prostsze, a może trudniejsze pytanie: jak żyć?
