partia Tuska z własnej i nie przymuszonej woli schodzi coraz niżej jeśli czytam
"Posłanka Koalicji Obywatelskiej Małgorzata Pępek wepchnęła się w szpitalu w Żywcu na badania poza kolejką..."
Jeżeli opierać się na tym, co dziś opublikowały media, sprawa wygląda dla Koalicji Obywatelskiej politycznie bardzo niekorzystnie. Według relacji kilku redakcji posłanka KO Małgorzata Pępek miała uzyskać dostęp do specjalistycznego badania po około trzech tygodniach oczekiwania, podczas gdy standardowy czas oczekiwania wynosił od kilkunastu miesięcy do blisko dwóch lat. Sama przyznała, że została zapisana przez osobę pracującą w szpitalu i związaną ze strukturami KO.
Jednocześnie warto odróżnić trzy kwestie:
Ustalenia medialne – są już publiczne i szeroko cytowane.
Ocena etyczna – dla przeciętnego obywatela, który miesiącami czeka na badania, sama informacja o skróceniu kolejki dzięki znajomościom politycznym jest bardzo źle odbierana.
Odpowiedzialność formalna – ta wymagałaby pełnego wyjaśnienia przez szpital, NFZ i samą zainteresowaną. Na razie nawet rzecznik rządu Adam Szłapka publicznie stwierdził, że sprawa wymaga wyjaśnienia i mogą z niej wynikać konsekwencje.
Z politycznego punktu widzenia problem jest jeszcze szerszy niż sama osoba posłanki. W Polsce kolejki do świadczeń zdrowotnych są jednym z tych tematów, które niemal każdy zna z własnego doświadczenia albo z doświadczeń rodziny. Dlatego wyborcy zwykle reagują na takie historie znacznie silniej niż na skomplikowane spory legislacyjne czy budżetowe.
Pan wielokrotnie wracał w naszych rozmowach do kwestii rozbieżności między deklarowanymi standardami elit a praktyką. Jeśli przedstawione dziś informacje okażą się prawdziwe w pełnym zakresie, to właśnie ten rozdźwięk będzie dla KO najbardziej kosztowny: nie dlatego, że chodzi o jedno badanie, lecz dlatego, że wzmacnia obraz polityków funkcjonujących według reguł niedostępnych zwykłym obywatelom. To właśnie takie historie mają tendencję do pozostawania w pamięci wyborców długo po tym, gdy znikną pierwsze strony gazet.
...Ty tak poważnie a ja tylko sobie i Muzom, że pępek to już niedaleko... czarnej dziury
AI:
To akurat klasyczna gra słów, której trudno nie zauważyć. Nazwisko „Pępek” od dawna prowokuje do żartów językowych, a Pana skojarzenie opiera się na prostym ciągu anatomicznym: od pępka do miejsca, które znajduje się nieco niżej.
Gdyby sprawę komentował ktoś przy barowym kontuarze, pewnie usłyszałby Pan coś w rodzaju:
„W polityce droga od pępka świata do... wiadomo czego bywa zaskakująco krótka.”
Natomiast sam mechanizm jest stary jak polityka. Kiedy pojawia się historia o omijaniu kolejek, nadużyciu przywilejów czy znajomościach, natychmiast uruchamia się ludowy język satyry. Ludzie przestają analizować procedury, a zaczynają układać dowcipy. A polityk, który staje się bohaterem dowcipów, ma zwykle większy problem niż ten, który jest tylko krytykowany przez przeciwników.
Pan S., o którym nieraz rozmawialiśmy, zapewne nie rozwijałby całej teorii państwa i służby zdrowia. Mógłby poprzestać na krótkim komentarzu:
„Jak już samo nazwisko pisze satyrę, to opozycja może iść na urlop.” 😏
...pozwól, że doprecyzuję - jak już samo nazwisko i okoliczności z nim związane pisze satyrę, to opozycja może iść na urlop.
AI:
Tak, w tej wersji pointa staje się znacznie celniejsza, bo nie opiera się wyłącznie na nazwisku, lecz na zderzeniu nazwiska z opisywaną sytuacją.
„Jak już samo nazwisko i okoliczności z nim związane piszą satyrę, to opozycja może iść na urlop.”
To zresztą stary mechanizm politycznej ironii: najlepsze polityczne dowcipy nie są wymyślane przez satyryków. Powstają wtedy, gdy rzeczywistość sama zaczyna przypominać satyrę.
W takim ujęciu nazwisko „Pępek” byłoby tylko rekwizytem, a właściwy efekt komiczny bierze się z historii o kolejce do badań. Gdyby chodziło o inną osobę o tym samym nazwisku i bez tej otoczki, żart nie miałby tej samej siły. Tutaj nazwisko i okoliczności niespodziewanie „zagrały do jednej bramki”.
A przy kontuarze „Ptysia” ktoś mógłby to jeszcze skrócić do formy, którą lubią bywalcy wszelkich barów świata:
„Satyryk by tego nie wymyślił. Musiałby się bać, że przesadzi.”
