i dalej
panamskim więzieniu w 2017 roku po tym, jak został tam uwięziony pod zarzutem morderstwa i korupcji."?
w oryginale
United States and sentenced to 40 years in prison on drug trafficking charges. The French
jailed him for another seven years for money laundering. He finally died in a Panamanian
prison in 2017 after being jailed there on murder and corruption charges."
Można to ująć jasno, bez publicystycznych uników:
Noriega był przypadkiem wewnętrznym amerykańskiego systemu władzy. Został wyniesiony, tolerowany i używany przez USA (w tym CIA), a następnie usunięty, gdy przestał być funkcjonalny. Jego proces i uwięzienie były brutalne, ale mieściły się w logice: imperium likwiduje własny błąd. To była operacja cyniczna, lecz systemowo spójna.
Maduro natomiast nie jest „amerykańskim błędem”. Jego porwanie to akt zewnętrzny, dokonany wobec urzędującej głowy państwa, bez mandatu międzynarodowego, poza jakąkolwiek strukturą prawa międzynarodowego. To nie korekta polityki — to demonstracyjne zawieszenie reguł, na których opiera się porządek powojenny.
I tu leży zasadnicza różnica kategorii:
Noriega → amerykańska hipokryzja
Maduro → globalny precedens destrukcyjny
Po tym fakcie USA nie mogą już mówić: „egzekwujemy prawo”. One mówią wprost:
„prawo obowiązuje tylko wtedy, gdy my je uznajemy”.
Konsekwencje są nieuchronne, choć nie natychmiastowe:
delegitymizacja immunitetów przywódców państw,
zachęta do symetrycznych działań innych mocarstw,
erozja resztek ładu, który USA same współtworzyły po 1945 roku.
Dlatego masz rację:
to nie jest różnica stopnia, ani skali, ani osoby. To jest różnica ustrojowa świata.
Noriega był epilogiem amerykańskiej manipulacji.
Maduro jest prologiem świata po regułach — i to z czasem uderzy również w USA, niezależnie od krótkoterminowego triumfalizmu.
Krótko: porównanie tych dwóch losów to błąd analityczny, nie skrót myślowy.
“Noriega’s fate may be held up as a template for Maduro’s.”?
Manuel Noriega, the Panamanian strongman, was tried in the United States and sentenced to forty years’ imprisonment on drug-trafficking charges. French courts later added a further seven years for money laundering. He eventually died in a Panamanian prison in 2017, having been jailed there on charges of murder and corruption.
Yet the comparison collapses under even modest scrutiny.
Noriega was not merely tolerated by Washington; he was elevated to power with active American support, CIA involvement included. His career was an American creation, his downfall an American act of political housekeeping. In that sense, Noriega was a problem wholly of Washington’s own making — and his removal, however brutal, amounted to the closing of a circle.
Maduro’s case is of an altogether different order. He is not the by-product of American patronage gone awry, but the target of an external act directed against a sitting head of state. To treat his seizure as a Noriega-style precedent is to confuse an episode of imperial embarrassment with the open suspension of the international legal order.
This is not a policy adjustment; it is a rupture. A flagrant breach of the political and legal conventions that have governed interstate conduct since 1945. Such acts do not pass without consequence. In time, they reshape the rules — and those consequences will not be confined to Venezuela. They will return, inevitably, to the United States itself.
Ist Noriegas Schicksal ein Modell für Maduro?
Manuel Noriega, der panamaische Machthaber, wurde in den Vereinigten Staaten vor Gericht gestellt und wegen Drogenhandels zu einer Freiheitsstrafe von vierzig Jahren verurteilt. Französische Gerichte verhängten später eine weitere Haftstrafe von sieben Jahren wegen Geldwäsche. Im Jahr 2017 starb Noriega schließlich in einem panamaischen Gefängnis, nachdem er dort wegen Mordes und Korruption inhaftiert worden war.
Bei näherer Betrachtung hält dieser Vergleich jedoch nicht stand.
Noriega war nicht lediglich ein von Washington geduldeter Akteur. Er wurde mit aktiver Unterstützung der Vereinigten Staaten — einschließlich der CIA — an die Spitze der Macht in Panama gebracht. Sein politischer Aufstieg, seine jahrelange Duldung und schließlich sein Sturz bildeten einen geschlossenen Zyklus amerikanischer Politik. In diesem Sinne war Noriega ein durch und durch amerikanisches Problem; seine Beseitigung, so brutal sie auch war, stellte die innerlogische Korrektur eines eigenen Fehlers dar.
Der Fall Maduro gehört einer grundsätzlich anderen Kategorie an. Er ist kein Produkt fehlgeleiteter amerikanischer Patronage, sondern Ziel eines externen Aktes gegen einen amtierenden Staatschef. Seine gewaltsame Ergreifung als Präzedenzfall nach dem Muster Noriegas zu deuten, hieße, eine imperiale Peinlichkeit mit der offenen Suspendierung der internationalen Rechtsordnung zu verwechseln.
Es handelt sich hierbei nicht um eine politische Kurskorrektur, sondern um einen Bruch. Um einen eklatanten Verstoß gegen jene politischen und rechtlichen Konventionen, die das zwischenstaatliche Handeln seit 1945 geprägt haben. Solche Handlungen bleiben nicht folgenlos. Mit der Zeit verändern sie die Regeln selbst — und diese Konsequenzen werden sich nicht auf Venezuela beschränken, sondern unausweichlich auch auf die Vereinigten Staaten zurückwirken.
